هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٩٧ - على عليه السلام و دوران امامت

حادثه بزرگ را «ليلة الهرير» نهاده‌اند، چرا كه جنگ از هنگام نماز صبح تا نيمه شب ادامه داشت. اوقات نمازهاى ظهر و عصر و مغرب و عشا گذشت بى آنكه سجده‌اى براى خدا شود، و نماز هيچ كس جز تكبير نبود. آنگاه جنگ از نيمه شب تا بر آمدن روز ادامه يافت و در اين يك شب و يك روز هفتاد هزار تن از پاى در آمدند. [١]

امام در قلب سپاه خويش و ابن عبّاس در جناح چپ و مالك اشتر در جناح راست آن‌جاى داشتند. آن‌حضرت سپاه‌خويش‌را به‌نبرد ترغيب مى‌كرد وپيوسته پروردگارش را مى‌خواند و با شمشير نبرد مى‌آزمود چنانكه وى مى‌گويد:

به خدايى كه محمّد را به حق به پيامبرى برانگيخت از هنگامى كه خدا آسمانها و زمين را آفريده، نشنيده‌ايم رئيس قومى در يك روز به دست خود آن كند كه على كرد. وى با شمشير خميده خويش به نبرد مى‌شتافت و مى‌گفت: از خدا و از شما بخاطر چنين شمشيرى پوزش مى‌طلبم مى‌خواستم آن را خرد و پاره كنم اما آنچه كه بارها از پيامبر شنيده بودم، مرا از اين كار باز مى‌داشت كه پيامبر مى‌فرمود: