هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢١٧ - ويژگيها و فضايل اميرمؤمنان

آنها برخى ديگر را پيروى مى‌كنند. اين صفات عبارتند از: عشق و راستى و امانت كه معرفت خداوند آنها را جمع كرده و ساير فضايل خير از آن سر چشمه گرفته است.

آن‌حضرت براى خداى سبحان زيست كه او خداى را شناخته و در راه او دليريها از خود نشان داده بود. او به عظمت كردگارش يقين داشت. آيا مگر آن‌حضرت درباره مؤمنان، كه خود امير و سرور آنان بود، نفرمود:

«آفريدگار در جانهايشان بزرگى يافته و غير از خداوند در چشمانش كوچك شده است». او مرگ را كوچك مى‌شمرد زيرا ديدار پروردگارش را دوست مى‌داشت. در حق رعيت به عدل و داد رفتار مى‌كرد زيرا از پرده‌هاى ماديّت فراتر آمده و قدم به كُنه حقايق نهاده بود. تمام امتيازات و برتريهاى ظاهرى را از ميان برد و با فشارى كه او را بدان فرا مى‌خواند، به مبارزه و رويارويى برخاست.

در دنيا زهد را پيشه خود ساخته بود زيرا حقيقت دنيا را بخوبى مى‌شناخت و پيش از آنكه اعضا و جوارحش در بهره‌بردارى از دنيا، روزه اختيار كنند روحش از دنيا كناره گرفته و دنيا را سه طلاقه كرده بود و به او مى‌گفت:

«اى دنيا، اى دنيا!! از من در گذر كه تو را سه طلاقه كرده‌ام و در آن بازگشتى نيست». [١]

عبادت، جسم او را تحليل برده بود كه او در عبارت به ديدار محبوب بزرگوارش مى‌شتافت. او همواره پروردگارش را ياد مى‌كرد و قلبش به مناجات با او آباد بود. فضايل ديگر آن‌حضرت نيز جويبارهايى بودند كه از چشمه سار ايمان و معرفت و يقين نشأت مى‌گرفتند.

اجازه دهيد درباره عبادت امام، به نقل تعدادى از روايات بپردازيم باشد كه‌