هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٩٩٤ - نشانههاى ظهور

مشرق و چيزى از مغرب آورده شود. پس واى بر ناتوانانِ امّتم از شرّ آنها و واى بر ايشان از عذاب خدا. به كوچك رحم نمى‌كنند و بزرگ را پاس نمى‌دارند و از گنهكار جلوگيرى نمى‌كنند، كالبدشان كالبد آدميان است و دلهايشان دلهاى شياطين ...».

سپس فرمود:

«... اندكى نمى‌پايد تا آنكه زمين از بسيارى باريدن باران بر آن (گل) و سُست مى‌شود همه خيال مى‌كنند اين امر حادثه‌اى است مربوط به همان ناحيه خودشان. پس در ميان مردم خويش درنگ مى‌كنند و زمين پاره‌هاى جگر خويش را به سوى آنان پرتاب مى‌كند. فرمود: يعنى طلا و نقره را. سپس با دست خويش به ستونها اشاره فرمود و گفت: مثل اين. در اين روزنه طلا سود مى‌بخشد و نه سيم و اين معنى قول خداوند كه فرمود: «همانا نشانه‌هاى آن فرا رسيد». [١]

٨- از امام عسكرى عليه السلام نقل است كه فرمود:

«مهدى ظاهر نشود مگر بر ترس شديد و زمين لرزه و فتنه‌اى كه به مردم مى‌رسد و پيش از اين طاعون است و شمشيرى كه جدا كننده ميان عرب است، و (در گرفتن) اختلاف شديد بين مردم، و پراكندگى در دينشان و دگرگونى در حالشان، (تا آنجا كه) فرد هر بام و شام به خاطر ستيزه گيريهاي مردم و خوردن آنها (حق) يكديگر را تمناى مردن مى‌كند. خروج او (مهدى «عج») موقعى است كه (مردم) از گشايش، نا اميد و مأيوس باشند. پس خوشا به حال آن كه مهدى را درك كرد و از يارانش شد و واى و بس واى بر آن كه با او و فرمانش راه مخالفت پيشه كرد». [٢]