هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٣٦ - ويژگيها و فضايل اميرمؤمنان

«چون قيامت فرا رسد براى من منبرى به طول سى مايل قرار دهند. آنگاه منادى از دل عرش بانگ بر مى‌دارد كه: محمّد كجاست؟ من پاسخش را مى‌دهم. آنگاه به من گفته مى‌شود: بالا رو. پس من بر فراز منبر مى‌روم. آنگاه منادى براى بار دوّم بانگ بر مى‌دارد كه: على بن ابى‌طالب كجاست؟ سپس او نيز بر فراز منبر مى‌آيد و يك پله پايين‌تر از من جاى مى‌گيرد. آنگاه همه مخلوقات در مى‌يابند كه محمّد سرور پيامبران و على سرور اوصيا است».

مردى برخاست و از آن‌حضرت پرسيد: اى رسول خدا! پس از اين چه كسى با على دشمنى خواهد كرد؟ پيامبر فرمود:

«اى برادر انصار! از قريش جز زنازاده و از انصار جز يهودى و از عرب جز كسى كه اصل و نسبش پاك نيست و از ديگر مردمان جز بدبخت و تيره روز با وى به دشمنى بر نخواهند خاست».

در قرآن كريم آمده است:

وَمَن يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِم مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً [١].

«البته آنان با كسانى كه خدا به آنها لطف فرموده يعنى با پيامبران و صديقان و شهيدان و صالحان محشور خواهند شد و اينان چه نيكو رفيقانى هستند.»

عبداللَّه بن حكيم بن جبير از اميرمؤمنان روايت كرده است كه به پيامبر گفت:

«آيا ما مى‌توانيم هرگاه كه خواستيم تو را در بهشت ببينيم»!؟

پيامبر پاسخ داد:

«هر پيامبر را رفيقى است و آن رفيق نخستين كسى است كه از ميان امّت او به وى ايمان آورده است». آنگاه آيه فوق نازل شد.

عبادبن مهيب از جعفر بن محمّد از پدرش از جدّش از پيامبر در روايتى نقل‌