هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٠٥ - مبارزه با انحراف امّت

و درخشندگى خود را نهان ساخت كه آن به سبب خرّمى تو، در تجلّى بود روزهاى دنيا تيره و تار شده است و تنها از سياهى و خشونت سخن مى‌راند. اى پدر! تا روزى كه تو را دوباره ديدار كنم همواره در سوگ تو اندوهگين و متأسفم.

اى پدر! از هنگامى كه تو رفته‌اى خواب نيز از ديدگان من برفت. از اين پس چه كسى به فرياد بيچارگان و شوى مردگان خواهد رسيد؟ و امّت تا روز قيامت دست به دامان چه كسى خواهند زد؟ اى پدر! پس از تو ما از مستضعفان شديم و مردم از ما روى گردان شدند. حال آن كه ما به وجود تو درميان مردم بزرگ بوديم نه مستضعف. پس كدامين اشك است كه از فراق تو از ديدگان روان نشود؟ و كدامين اندوه است كه پس از تو پيوسته و هميشه نباشد؟ و كدامين چشم پس از تو به هنگام خواب سُرمه كشيده مى‌شود؟ تو بهار دين و نور پيامبران بودى. پس چگونه است كه كوهها از فراق تو به جنبش در نمى‌آيند و درياها نمى‌خشكند و زمين به لرزه نمى‌افتد؟!

پدر! من به پيشامدهاى ناگوار مبتلا شدم. اين مصيبت اندك و آسان نبود. اينك مصيبتى بزرگ و حادثه‌اى ترسناك مرا درخود فرو گرفته است.

فرشتگان بر تو گريستند و چرخ از گردش باز ايستاد، منبرت پس از تو غريب و تنهاست و محرابت از دعا و مناجات تو، تهى است و قبرت به آغوش گرفتن تو خرسند و شاد است و بهشت به تو و به دعا و نمازت مشتاق!

اى پدر! پس از تو چقدر ظلمت مجالست بزرگ شده است دريغا بر تو تا گاهى كه من شتابان به سوى تو آيم. ابوالحسن مؤمن، پدر دو فرزندت حسن و حسين و برادر و دوستت، و ياور تو و كسى كه او را به كودكى پروردى و در بزرگى او را به برادرى گرفتى و شيرين‌ترين دوستان و يارانت كسى كه از ديگران در اسلام و هجرت و يارى دادن به تو پيشقدم‌تر بود، او نيز در ماتم تو به سوگ نشسته است. داغ فراق تو همه ما را در خود فرو گرفت و گريه، كشنده ما شد