هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧١٧ - مولود فرخنده

و نشناختن پيشواى پس از وى، بسيار بيمناك بودند. كه مى‌توان از احاديث زير، به روشنى اين مسئله را دريافت:

يزيد بن سليط زيدى گويد: با امام موسى بن جعفر ديدار كردم و به آن‌حضرت گفتم: مرا از امام پس از خود آگاه كن چنان كه پدرت ما را از امامت تو آگاه كرد. امام پاسخ داد:

«پدر من در دوره‌اى غير از اين دوره مى‌زيست!».

عرض كردم: هر كه از اين وضع كه براى شما پيش آمده خشنود است نفرين خداوند بر او باد. پس امام خنديد و فرمود:

تو را آگاه مى‌كنم.

«اى ابو عماره! من از خانه‌ام بيرون شدم و در ظاهر به فرزندانم وصيّت كردم و آنان را با على فرزندم، شريك ساختم، امّا در نهان فرزندم را تنها به اين وصيّت اختصاص دادم». [١]

على بن عبداللَّه هاشمى گويد: در كنار مزار رسول خدا صلى الله عليه و آله بودم كه حضرت موسى بن جعفر در حالى كه دست فرزندش على را در دست خود گرفته بود، به سوى ما آمد و پرسيد:

آيا مى‌دانيد من كيستم؟

گفتيم: تو مولا و بزرگ ما هستى.

فرمود: مرا به نام و نسب بخوانيد.

گفتيم: شما موسى بن جعفر هستى.

فرمود: چه كسى همراه من است؟

گفتيم: او، على، پسر موسى بن جعفر است.