هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٩٢٣ - ويژگيهاى دوران امام عسكرى

شاگرد نزد كندى رفت و بنا به دستورى كه امام به او داده بود، رفتار كرد و سخنى را كه امام به او آموخته بود، با كندى در ميان نهاد و در دل كندى مؤثر افتاد. زيرا او همچنانكه امام فرموده بود: مردى با هوش و فهيم بوده و پى برد كه به مجرّد احتمال، چنانكه فلاسفه مى‌گويند، استدلال باطل مى‌شود و اگر اين سخن در ميان شاگردانش بپيچد كسى انديشه‌هاى او را نمى‌پذيرد. و او با تأليف چنين كتابى به كوتاه انديشى خود حكم داده است. از اين رو دست از تأليف كتاب كشيد. امّا از همان شاگرد پرسيد: تو را سوگند به من بگو كه اين سؤال از كجا برايت پيدا شد؟ شاگرد گفت: بر قلبم عارض شد و آن را با شما در ميان نهادم. كندى گفت: هرگز چنين نباشد. كسى مثل تو نمى‌تواند چنين سخنى بگويد. مرد گفت: امام عسكرى عليه السلام مرا بدين كار دستور داده بود. كندى گفت:

چنين سخنانى تنها از ناحيه اين خاندان مطرح مى‌شود. آنگاه كتاب خود را گرفت و از بين برد. [١]

اينگونه امام دين جدّ خويش را از نوشته‌هاى شبهه آميز و گمراهانه رهانيد.

شايد اين شاگرد هم از شيعيان امام بوده كه در دستگاه كندى نفوذ كرده است.

زيرا به كار گيرى اين روشها از سوى رهبران مكتبى در مقابله با جريانهاى منحرف، امرى مطلوب به شمار مى‌رود. چه بسيار اقدامات شجاعانه ديگرى بوده كه رهبرى مكتبى براى جلوگيرى از هجومهاى فكرى دشمنان، آنها را پياده كرده‌اند امّا به خاطر سرّى بودن آنها- مثل همين اقدام- و يا به خاطر از بين رفتن منابع و مآخذ تاريخى در بوته كتمان باقى مانده‌اند.