هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٠١ - على عليه السلام در دوران پيامبر

در وادى حنين، يكى از واديهاى منطقه تهامه، از آن مى‌گذشتند كمين كردند. يكى از كسانى كه در اين نبرد حضور داشت آن را چنين توصيف كرده است:

ما بدون ترس و واهمه به طرف مشركان مى‌رفتيم تا آنان را بگيريم غافل از اينكه پيش از اين مى‌بايست سلاح آنها را بگيريم. بنابراين بدون ترس و بيم مى‌رفتيم كه ناگهان سپاهيان «هوازن» و ديگر همراهانشان از اعراب، يكپارچه از هر سو بر مسلمانان تاختند و عدّه بسيارى از ما را كشتند و مجروح كردند. هر دو طرف به يكديگر آويختند. ترس و بيم بر مسلمانان سايه افكنده بود، به همين دليل از اطراف پيامبر صلى الله عليه و آله پراكنده گشتند در حاليكه پيامبر درجاى خود ثابت قدم ماند. على و عبّاس بن عبدالمطّلب و ابو سفيان بن حارث و اسامة بن زيد نيز دركنار آن‌حضرت باقى بودند. [١]

پيامبر ايستادگى مى‌كرد و دور و بر او را گروهى از جوانان بنى هاشم و پيشتر از همه آنان على بن ابى طالب گرفته بودند. على عليه السلام از رسول خدا حفاظت مى‌كرد و از راست و چپ ضربه مى‌زد. هيچ كس به پيامبر نزديك نمى‌شد جز آن كه على او را با شمشير مى‌زد. در اين ميان عبّاس عموى پيامبر با صداى بلند و به فرمان پيامبر بانگ برداشت كه: اى صاحبان بيعت شجره و اى صاحبان بيعت رضوان از خدا و رسولش به كجا مى‌گريزيد؟!

گروهى از مسلمانان، كه تعداد آنها حدوداً به صد تن مى‌رسيد، بازگشتند. ناگهان «جرول» پرچمدار «هوازن» نمايان شد. عدّه‌اى از مردم به خاطر قدرت فوق العاده او، اطرافش را گرفته بودند. على عليه السلام به جنگ «جرول» شتافت و او را از پاى درآورد. ترسى بزرگ در دل مخالفان پديد آمد. همچنين على عليه السلام چهل تن از دليرمردان سپاه مقابل را به خاك و خون نشاند. بدين ترتيب، مسلمانان‌