هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥١٤ - كرامتها و شهادت امام زين العابدين

آيا به راستى عقل مى‌پذيرد كه تمام فقها به طور تصادفى در عرض يك سال از دنيا بروند. حال آنكه مى‌دانيم و معروف است كه امام سجّاد عليه السلام در اثر زهرى كه به دسيسه عبد الملك و در شرايطى بحرانى به وى خورانيده شده بود، دنيا را وداع گفت.

در هر حال هنگام شهادت آن‌حضرت، كرامتهاى عجيبى از وى به ظهور رسيد. وى در آن هنگام از هوش رفت و يك ساعت در همان حال باقى ماند. چون پارچه را از او كنار زدند فرمود: «خدا را سپاس كه بهشت را به ما ميراث داد كه از آن هر جا كه خواهيم مقام گيريم. پس چه نيكوست پاداش كار گزاران».

سپس فرمود: «برايم قبرى مهيا كنيد و آن را تا سطح زمين برسانيد. آنگاه پارچه را بر خود افكند و جان به جان آفرين تسليم كرد». [١]

پس از شهادت آن‌حضرت كرامتى ديگر از وى آشكار گرديد. اين كرامت را سعيد بن مسيب نقل كرده است و ما با ذكر اين كرامت، پرونده تابناك زندگى امام زين العابدين عليه السلام را مى‌بنديم.

از عبد الرزاق از معمر از زهرى از سعيد بن مسيب و نيز عبد الرزاق از معمر از على بن زيد نقل كرده است كه گفت: به سعيد بن مسيب گفتم تو به من گفتى كه على بن الحسين، نفس زكيه است و تو همتايى براى او نمى‌شناسى؟ سعيد پاسخ داد: همچنين است و آنچه در باره او گفته‌ام چندان هم بعيد و نا آشنا نيست به خدا سوگند همانند او ديده نشده است. على بن زيد گويد: پرسيدم همين دليل استوار، عليه خود توست پس چرا بر جنازه او نماز نگزاردى؟! سعيد پاسخ داد: قاريان، تا على بن الحسين عليهما السلام به سوى مكّه نمى‌رفت، بدان شهر روانه نمى‌شدند.

پس او به طرف مكّه رهسپار شد و ما نيز با او بيرون شديم.