هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٥١ - خصلتهاى پسنديده

وصف پيوسته از گفتن ذكر لا اله الا اللَّه باز نمى‌ايستاد. ما را جمع مى‌كرد و به ما مى‌فرمود كه تا سرزدن آفتاب ذكر خدا بگوييم و هر يك از ما را كه مى‌توانست بخواند به تلاوت قرآن فرمان مى‌داد و هر كه نمى توانست، مى‌فرمود ذكر بگويد. [١]

امام صادق عليه السلام در همين باره باز مى‌فرمايد:

من بستر پدرم را مى‌گستردم و انتظار مى‌كشيدم تا بيايد. چون او به بسترش مى‌آمد و مى‌خوابيد من نيز به سوى بستر خود مى‌رفتم. شبى او دير كرد و من به جستجويش به مسجد رفتم. مردم همه در خواب بودند. ناگهان پدرم را ديدم كه در مسجد به حال سجده است. در مسجد جز او كس ديگر نبود. ناله‌اش را مى‌شنيدم كه مى‌گفت: پيراسته‌اى پروردگارا! تو، به حقيقت پروردگار منى. از روى تعبّد و بندگى تو را سجده مى‌كنم. معبودا! كردار من اندك است پس تو خود آن را برايم دو چندان كن. بار الها! مرا از شكنجه‌ات در روزى كه بندگانت را بر مى‌انگيزى، در امان نگاه دار و بر من نظر كن كه تو البته توبه پذير و مهربانى. [٢]

آن‌حضرت بسيار به قرآن عشق مى‌ورزيد و بدان علاقه نشان مى‌داد و تحت تأثير آيات آن قرار مى‌گرفت. ابان بن ميمون قداح گويد: ابو جعفر عليه السلام به من فرمود: قرآن بخوان؟ پرسيدم: از كدام سوره بخوانم؟ فرمود: از سوره نهم (توبه). ابان گويد: آمدم كه حواس خود را بر آن سوره متمركز كنم آن‌حضرت فرمود: از سوره يونس بخوان ابان گويد: اين آيه را خواندم:

لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا الْحُسْنَى‌ وَزِيَادَةٌ وَلَا يَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَلَا ذِلَّةٌ. [٣]