هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٢١ - ويژگيها و فضايل اميرمؤمنان

آيا مگر آن‌حضرت نبود كه پيوسته از خداوند طلب شهادت مى‌كرد؟ چه بسيار انتظار مى‌كشيد تا تيره روزترين كس محاسن او را به خون سرش رنگين سازد. امام عليه السلام شهادت را والاترين راهها به سوى خدا و ديدار او مى‌دانست و چنانچه خداوند توفيق شهادت را به بنده‌اى ارزانى دارد، نعمت قابل ستايشى را به او عطا كرده است. وقتى آيه زير نازل شد كه:

أَحَسِبَ النَّاسُ أَن يُتْرَكُوا أَن يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَايُفْتَنُونَ‌ [١].

«الم. آيا مردم پنداشتند همين كه گفتند ايمان آورديم رها مى‌شوند و آنان را نمى‌آزماييم.»

امام فرمود:

دانستم هنگامى كه رسول‌خدا در ميان ماست، امواج فتنه ما را فرو نمى‌گيرد. پس به رسول خدا عرض كردم:

اين فتنه‌اى كه خداوند در اين آيه تو را از آن خبر داده چيست؟ فرمود:

«اى على! اين امّت پس از من به فتنه دچار آيند».

پرسيدم: اى رسول خدا! آيا مگر در جنگ احد كه تعدادى از مسلمانان به شهادت رسيدند و من به فيض شهادت نائل نيامدم و بسيار بر من گران آمد، نفرمودى: شاد باش كه بعداً به شهادت خواهى رسيد؟ آن‌حضرت به من پاسخ داد:

«آرى، شهادت تو همان هنگام است، تو تا آن هنگام چگونه صبر خواهى كرد»؟

گفتم: «اى رسول خدا! اين ديگر از موارد صبر نيست بلكه از موارد مژده و سپاس گزارى است» [٢]