هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٩١٨ - ويژگيهاى دوران امام عسكرى

درازى نمى‌كرد. [١]

هوسرانى و خوشگذرانى به حساب توده‌هاى مستضعف انجام مى‌شد.

چون نظام مردم را وا مى‌داشت تا خراج (كه به مثابه ماليات امروزى بود).

بيشتر بپردازند و مخالفان را سركوب كنند. هر گاه عياشيها و هرزگيهاى نظام، موجب تهى شدن خزانه مى‌گرديد، واليان براى جمع اموال از مردم و تحميل ماليات گزاف دست بكار مى‌شدند.

اموال دولتى را به خود اختصاص مى‌دادند. و شمار اموال نور چشميها به ميليونها مى‌رسيد. خليفه اموال گزافى را كه شمار آن را هزاران هزار گفته‌اند بر سران سپاه، نزديكان و بستگان و شعراى چاپلوس خود بذل و بخشش مى‌كرد.

عطاياى متوكّل به يكى از كنيزانش پنجاه هزار بود. در زمان خلافت مقتدر مجسمه‌اى از يك روستا ساختند. در اين مجسمه هر آنچه كه در يك روستا يافت مى‌شد، به چشم مى‌خورد، درختان و حيوانات و خانه‌هايى كه همه از نقره ساخته شده بودند. براى ساخت چنين مجسمه‌اى پول هنگفتى به مصرف رسيد و سرانجام مقتدر آن را به يكى از كنيزان مادرش هديه داد.

متوكّل قصرى با شكوه كه يك ميليون و هفتصد هزار دينار براى آن هزينه كرده بود، ساخت. يكى از اطرافيانش به نام يحيى نزد وى آمد وگفت:

امير المؤمنين! اميدوارم خداوند تو را به خاطر ساختن اين قصر سپاس بگذارد و به پاس آن بهشت را نصيب تو گرداند.

متوكّل از سخن اين چاپلوس فرومايه در شگفت شد چرا كه او خود خوب مى‌دانست كه متوكّل از راه سرقت اموال مردم چنين قصرى بنا كرده و پروردگار