هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٧٦ - على عليه السلام و دوران امامت

ملّتى ديگر مقدّر فرموده است و مرگ هر يك از آنان همان گونه كه خدا مقدر كرده، فرا رسد. پس خوشا به حال مجاهدان راه خدا و كشته شدگان راه طاعتش»! [١]

بدين گونه گفتگو ميان سران سپاه در مى‌گرفت و بدين سان امام هدف خود از جنگ، با شاميان را كه همان جستجوى رضوان خدا و مبارزه با تباهكاران بود، تبيين مى‌كرد. اگر چه تحقّق اين هدف پيامدهاى ناگوارى هم در برمى‌داشت.

فضايل امام .. و دشمنى معاويه‌

معاويه نيز به سهم خود به فضايل على عليه السلام اذعان مى‌كرد و مى‌دانست برترين كس بعد از رسول خدا صلى الله عليه و آله امام على بن ابى‌طالب است. امّا او به پيراهن عثمان چنگ انداخته بود و خود را سزاوارترين مردم نسبت به او مى‌دانست. با آنكه دليل معاويه سُست و بى پايه به نظر مى‌رسيد امّا زيركى و نيرنگ بازى و اسباب و عوامل زورى كه او در اختيار داشت وى را از آوردن دلايل صحيح و قوى بى نياز مى‌كرد. همين امر مى تواند از ماهيّت مبارزه ميان او و امام پرده بردارد.

تاريخ پرونده قطورى از اعترافات معاويه نسبت به فضايل على عليه السلام تشكيل داده است و ما بويژه مى توانيم اين اعترافات را در نامه‌هاى خاصّى كه ميان او و اصحاب بزرگ امام رد و بدل شده، بيابيم. امّا رساترين اين نامه‌ها، نامه‌اى است كه معاويه خطاب به محمّد بن ابى‌بكر، يكى از سرسخت‌ترين مدافعان خط امام، نوشته است. [٢] اين نامه چنين است: