هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٤٩ - خصلتهاى پسنديده

بسنده مى‌كنيم و خواننده را وامى‌گذاريم تا خود با قياس با آنچه ذكر مى‌شود به ديگر ابعاد نا گفته آن‌حضرت نيز پى‌برد.

ابن شهرآشوب در كتاب مناقب در مورد امام باقر مى‌نويسد:

او راستگوترين و گشاده روترين و بخشنده‌ترين مردمان بود. در ميان اهل بيت كمترين ثروت و در عين حال بيشترين هزينه را داشت. هر جمعه يك دينار صدقه مى‌داد و مى‌فرمود: صدقه روز جمعه به خاطر فضيلت اين روز بر ديگر روزها، دو چندان مى‌شود. چون پيشامدى غم انگيز به او روى مى‌نمود زنان و كودكان را جمع مى‌كرد و آنگاه خود دعا مى‌كرد و آنان آمين مى‌گفتند. بسيار ذكر خدا مى‌گفت. راه مى‌رفت در حالى كه ذكر خدا مى‌كرد. غذا مى‌خورد در حالى كه ذكر خدا مى‌كرد با مردم سخن مى‌گفت، امّا اين امر او را از ذكر خدا باز نمى‌داشت. فرزندانش را جمع مى‌كرد و به آنان مى‌فرمود تا سر زدن آفتاب ذكر بگويند. هر كس از آنان را كه مى‌توانست قرآن بخواند به تلاوت قرآن و هر كس را كه نمى‌توانست به گفتن ذكر، امر مى‌فرمود. شيخ مفيد نيز در باره آن‌حضرت مى‌گويد: مراتب بخشندگى او در خاص و عام آشكار و بزرگوارى‌اش در ميان مردم مشهور و با وجود كثرت عيال و متوسّط بودن وضع زندگى‌اش به تفضيل و احسان شناخته شده بود.

از سليمان بن دمدم نقل شده است كه گفت: آن‌حضرت از پانصد درهم تا ششصد و تا هزار درهم جايزه مى‌داد و هيچ گاه از دادن صله به برادران و ديداركنندگان و اميدواران و آرزومندانش به ستوه نمى‌آمد. هر گاه مى‌خنديد، مى‌فرمود: خداوندا بر من خشم مگير!.

أبى در كتاب نثر الدر مى‌نويسد: هر گاه فرد دردمند و گرفتارى را مى‌ديد، زير لب استعاذه مى‌گفت و هيچ گاه از اهل خانه‌اش شنيده نشد كه به فقير بگويد:

اى فقير خدا به تو بركت دهد و يا اى فقير اين را بگير بلكه آن‌حضرت همواره‌