هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٧٨ - ويژگيهاى والاى اخلاقى

هنگامى كه وضو مى‌ساخت چهره‌اش زرد مى‌شد و زانوانش به لرزه مى‌افتاد و چون براى نماز برمى‌خاست، زردى رخسار و لرزش زانوانش بيشتر مى‌شد.

٣- تمام دارايى‌اش را سه بار با خدا تقسيم كرد .. بدينگونه كه نصف آنرا بخشيد ونصف ديگر را براى خود نگه داشت و دوبار در راه خدا تمامى دارائيش را انفاق كرد به طورى كه از دارايى‌اش هيچ چيز باقى نماند.

٤- در همه احوال، از روى بيم و اميد، زبانش به ذكر خداوند عز و جل گويا بود.

٥- معاصران آن‌حضرت درباره وى گفته‌اند: او عابدترين و زاهدترين مردم روزگار خود بود.

زهد آن‌حضرت، آن چنان بارز و مشخص بود كه حتّى برخى از نخستين نويسندگان همچون محمّد بن على بن حسين بن بابويه (متوفى‌ ٣٨١ ه) كتابى مستقل در باره آن نوشته‌اند. [١]

با ابهّت و دوست داشتنى:

١- يكى از توصيفگران وى گفته است: هيچ كس او را نديد جز آن كه تحت تأثير ابهّت وى قرار گرفت و هر كس با او رفت و آمد كرد محبّت وى را بر دل گرفت. هر گاه دوست يا دشمنش با وى سخن مى‌گفتند، شنيده نشد كه در سخن گفتن به آنان گستاخى كند يا سخنى گزاف بگويد.

درباره شمايل آن‌حضرت نيز گفته‌اند: هيچ كس از حسن بن على عليه السلام از نظر خلقت و اخلاق و سيرت و سرورى به رسول خدا صلى الله عليه و آله شبيه‌تر نبود.

همچنين در خصوص ويژگيهاى ظاهرى وى گفته‌اند: سيمايش سپيد بود