هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٥٢ - رهبرى و رهبران الهى

ايفاگر نقشهاى سياسى خود بودند، حال آنكه شرايط عمومى دوران امام سجّاد، به خاطر عواملى كه بعداً به بيان آنها خواهيم پرداخت، اقتضا مى‌كرد كه آن‌حضرت بيشتر به دعا و نيايش پروردگار روى آورد.

از اين رو زندگى امام سجّاد عليه السلام تابلويى است كه به نور پروردگارش درخشان شده و تجلّى خيره كننده ايمان خالص و عشق شديد به خداوند و عبادت وبندگى اوست.

هنگامى كه صفات امام على بن الحسين عليهما السلام را از زبان امام باقر عليه السلام مى‌خوانيم، پى مى‌بريم كه ولايت خدا و ولايت اوليايش يعنى چه؟ وچرا اين همه بر آن تأكيد شده است؟ و چگونه زندگى امام سجّاد پرتويى از اين نور الهى است؟

امام پنجم حضرت محمد باقر مى‌فرمايد:

«على بن الحسين عليهما السلام در هر شبانه روز هزار ركعت نماز مى‌خواند چنان كه امير مؤمنان عليه السلام مى‌خواند. پانصد درخت خرما داشت و پاى هر درخت دو ركعت نماز مى‌گزارد و چون به نماز مى‌ايستاد رنگ سيمايش دگرگون مى‌شد.

در نماز مانند بنده‌اى كه پيش فرمانرواى بزرگى ايستاده، مى‌ايستاد و اندامش از ترس خدا مى‌لرزيد. نماز را مثل كسى مى‌خواند كه گويا با نماز وداع مى‌كند و مى‌پندارد كه ديگر نماز نخواهد خواند،- وعمرش كفايت نخواهد داد كه نماز بهترى به جا آورد. روزى در حال نماز يك طرف از رداى آن حضرت افتاد، رداى خود را درست نكرد تا آنكه از نماز فارغ شد يكى از يارانش از اين موضوع پرسيد. او فرمود: واى بر تو آيا نمى‌دانى در برابر چه كسى ايستاده بودم؟ براستى همان مقدار از نماز بنده پذيرفته است كه حضور قلب داشته باشد. آن مرد عرض كرد: پس ما هلاك شديم! فرمود: هرگز. بلكه خداوند با قرار دادن نوافل، كمبود نمازها را جبران مى‌كند.

حضرت هميشه در تاريكى شب با انبانى پر از درهم و دينار از خانه بيرون‌