هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٩٣ - على عليه السلام در دوران پيامبر

عده را جناح غلام حارث بن اميّه برعهده داشت.

اين عده به تعقيب على عليه السلام و همراهان وى پرداختند و همين كه به آنان نزديك شدند، على عليه السلام متوجّه آنان شد. جناح با شمشير به آن‌حضرت حمله كرد امّا على عليه السلام شتاب كرد و شمشير را از دست او گرفت و با ضربه‌اى كار او را ساخت و وى را كشت. همراهان جُناح با ديدن شجاعت و نيرومندى على عليه السلام تسليم شدند و آن‌حضرت آنان را رها كرد و با همراهان خويش به حركت خود به سوى مدينه ادامه داد.

جنگ بدر

قريش نيرو و قواى خويش را براى جنگ با پيامبرى كه در مدينه جامعه‌اى اسلامى بنيان نهاده بود و ستمگران را تهديد مى‌كرد، گرد آورد و هزار مرد جنگى و مسلّح را به مدينه روانه كرد. اين درحالى بود كه سپاه پيامبر صلى الله عليه و آله چندان از قدرت نظامى چشمگير و قابل اعتنايى برخوردار نبود. هر دو سپاه در منطقه‌اى به نام «بدر» رو در روى يكديگر ايستادند.

در سيزدهمين روز از ماه مبارك رمضان سال نخست هجرى، نبرد ميان دو سپاه با جنگ تن به تن آغاز شد. درميان سپاه قريش سه تن از دليرمردان آنان به نامهاى شيبة بن ربيعه و عتبة بن ربيعه و وليد بن ربيعه براى نبرد تن به تن بيرون آمده خواستار جنگ با همتايان خود از قريش شدند. رسول خدا صلى الله عليه و آله نيز عبيدة بن حارث و حمزة بن عبدالمطّلب و على عليه السلام را به رويارويى ايشان فرستاد. على عليه السلام به نبرد پرداخت تا آنكه وليد و شيبه را از پاى درآورد و در كشتن فرد ديگر نيز همكارى كرد. بدين ترتيب، قريش دلاورترين مردان خود را از دست داد. پس از مبارزه ديگرى همچنين على عليه السلام، حنظلة بن ابى سفيان و عاص بن سعيد بن عاص و عدّه‌اى ديگر از دليرمردان مكّه را به خاك و خون نشاند