هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٩ - بنيان پاك و ميلاد فرخنده

و مقدم اين مولود بزرگ را به وى مباركباد مى‌گفتند. درميان اينان جوانى نيز بود كه نسبت به تولد اين كودك، بيش از ديگران توجّه نشان مى‌داد. او به كودك مى‌نگريست امّا نه آنچنان كه مردان ديگر به او مى‌نگريستند. اين جوان محمّد بن عبداللَّه صلى الله عليه و آله نام داشت كه همواره به عنوان يكى از اعضاى خانواده ابوطالب به شمار مى‌آمد. وقتى كه وى طفل را بغل گرفت آيات خدا را خواند و از آن كودك در شگفت شد و ميلادش را تبريك گفت.

نقل كرده‌اند كه اين كودك چشمانش را جز بر چهره مبارك پسر عمّش، پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله، نگشود. او را على نام نهادند. مادرش براى او نام «حيدر» را برگزيد. اگرچه اين نام حاكى از كمال جسمانى كودكى بود كه قهرمانيهاى آينده را به ياد مى‌آورد امّا نام ديگر (على) نشانگر برترى وى در امور معنوى به حساب مى‌آمد.

ميلاد معجزه‌آسا

ولادت على عليه السلام، همچون شهادت وى گواه حقى بر راستى رسالتهاى الهى است. او در تمام ابعاد حياتش، از ولادت تا شهادت، آيت بزرگ خداوند به حساب مى‌آيد. به راستى چرا بايد ولادت پيامبران و امامان هميشه با عجايب و شگفتيها همراه باشد؟ حضرت موسى‌ عليه السلام در صندوقى گذارده شد و در درياى نيل رها گشت و دريا او را به ساحل برد تا در پناه خدا پرورش يابد!

حضرت عيسى‌ عليه السلام، بدون آن كه پدرى داشته باشد زاده شد و در كودكى در گهواره با مردم لب به سخن گشود!

... ولادت پيامبر بزرگ اسلام حضرت محمّد صلى الله عليه و آله نيز با حوادثى همراه بود.

كنگره‌هاى كاخ پارس فرو ريخت و شعله‌هاى سربر كشيده آتشكده‌هاى آنها فرونشست و آب درياچه ساوه به خشكى گراييد و ...