هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٥٧ - على عليه السلام و دوران امامت

مصالح يارانش و جهل آنها، ويا فشارهاى نيروهاى سياسى.

على عليه السلام دوران خلافت خود را باپى ريزى انقلابى عليه اوضاع فاسد آن زمان آغاز كرد.

او تمام نيروى خود را براى مقابله با دشواريهايى كه خلفاى پيش از وى در برابر آنها به زانو در آمده يا متوقف شده بودند، به كار بست. يكى از بزرگترين دشواريها مقابله با نيروى سياسى فزاينده بنى اميّه وهم پيمانان آنان كه از بقاياى دوران جاهلى به شمار مى آمدند، بود.

در واقع حذف اين جناح از جامعه اسلامى يكى از بزرگترين مأموريتهايى بود كه پيامبر صلى الله عليه و آله خود سنگ اوّل آن را گذاشته بود وپس از وى اصحاب با ضعف و سستى خط آن‌حضرت را دنبال كردند تا آنكه نوبت به خلافت امام رسيد وبا آنكه شرايط نامساعدى بر جامعه اسلامى حكمفرما بود آن‌حضرت با عزم راسخ خويش براى اصلاح وضع موجود دست به كار شد.

در اهميّت شناخت چهره پليد بنى اميّه كافى است به قرآن بنگريم كه از آنان به عنوان «شجره ملعونه» [١] ياد كرده است. همچنين رسول خدا مسلمانان را نسبت به آنان هشدار داده وفرموده است:

«هر گاه معاويه را بر فراز منبر من ديديد او را بكشيد اگر چه هرگز شما چنين نمى‌كنيد».

آنان بزرگترين نيروى سياسى در جزيرة العرب به حساب مى‌آمدند. پيامبر صلى الله عليه و آله نيز دور و بر ايشان را گرفته بود تا شايد به راه هدايت گام نهند وخود را با شرايط جديد هماهنگ سازند. يا آنكه پيامبر مى‌خواست شوكت وعظمت اسلام را حفظ كند وآنگاه در فرصتى مناسب، آنان را از صحنه محو سازد. امّا اكنون موقع اين كار فرا رسيده بود. آنان نه تنها خود را در بوته جامعه اسلامى‌