هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٩٧ - نقش امام در تبليغات مكتبى

ظهر را به جاى آورد. [١]

دعا، وسيله تربيت و تبليغ‌

خداوند پيام خويش را براى هدايت ما فرستاده است. به نظر شما چگونه مى‌توانيم به او لبيك گوئيم و پاسخ نداى خداوند را بدهيم؟

كليد اين كار دعاست. دعا شيوه سخن گفتن بنده با پروردگارش است همچنان كه وحى اوج سخن گفتن پروردگار با بندگانش.

دعا ركن اصلى عبادت و پيوستگى و وصل و جوهر نماز است. هر دعايى پسنديده و نيكوست. امّا خداوند نعمت دعا را وقتى بر ما ارزانى داشت كه به ما آموخت چگونه از طريق كتابى كه سرشار از دعاهاى اوليايش است، و نيز با دعاهايى كه ما از نيايشهاى پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيتش عليهم السلام به ارث برده‌ايم، او را بخوانيم. به نظر مى‌رسد كه تمام اين دعاها را بندگان خدا از پيامبران و آنان از وحى الهى، به ارث برده‌اند، يا دست كم بايد اين نيايشها را تجليات وحى بر دلهاى بندگان هدايتگر و مقرب خدا دانست، و يا انعكاس معارف وحى بر دلهاى پاك و زبانهاى صادق آنان به شمار آورد.

بنابر اين، دعاهاى مأثور روى ديگر وحى مى‌باشند. اين دعاها سايه وحى و پرتو درخشان و تفسير و تأويل آن مى‌باشند. همچنين نيايشها گنجينه‌هاى معارف ربّانى و ديواره‌هاى نفوذ ناپذير حكمت‌اند و در مقدمه آنها، دعاهاى صحيفه سجاديه قرار دارند كه از كلمات امام زين العابدين عليه السلام گرد آورى شده‌اند.

امام زين العابدين از اين نيايشها، چه هدفى را تعقيب مى‌كرد؟ بى گمان اين‌