هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٩٥ - مولود خجسته

و آرامش نغمه «اللَّه اكبر» را سر داد. اين، صداى حسين بن على بود.

پيامبر اكرم دو باره تكبير گفت و حسين نيز زبان به تكبير گشود. نمازگزاران كه شاهد اين صحنه بودند، مى‌شنيدند و تكبير مى‌گفتند و تعجب مى‌كردند!! پيامبر هفت بار تكبير گفت و حسين نيز هفت بار پاسخ تكبير پيامبر را داد. آنگاه پيامبر خدا به نماز ايستاد و حسين نيز آنچه را كه مى‌شنيد، تكرار مى‌كرد.

بدين ترتيب نخستين كلمه‌اى كه امام حسين بر زبان آورد، كلمه توحيد يعنى اللَّه اكبر بود. هنگامى كه با تاريخ همگام مى‌شويم، مى بينيم اين كودكى كه نخستين گفتارش در دو سالگى اللَّه اكبر بود پس از پنجاه و پنج سال، در حالى كه آخرين گامهاى جهاد مقدّس خويش را بر مى‌داشت و واپسين لحظات درد و اندوه خويش را در مى‌نورد و در حالى كه پيكر پاكش بر شنهاى داغ صحرا و زير تابش خورشيد افتاده و جگرش از سوزش تشنگى پاره پاره شده بود و گرمى شمشيرهاى انبوه او را در خود گرفته بودند، لبهايش را كه با لبهاى پيامبر صلى الله عليه و آله بسيار تماس يافته بود، از هم گشود و با زارى به درگاه پروردگار عرض كرد:

«معبودا من به خشنودى تو خشنودم و هيچ معبودى جز تو نيست!»

لبهاى او تا زمانى كه روح پاك و بزرگوارش به آسمان پركشد، همچنان بدين نغمه مترنّم بود.

از آنجا كه دانش جديد ثابت كرده است كه وراثت داراى آثار شگرفى است و تربيت سهم عمده‌اى در رشد اخلاق كودك و شكل گيرى صفات و خصايص او دارد، جاى ترديد باقى نمى‌ماند كه شيوه تربيتى پدر و جد امام حسين كه از خوش خلق ترين و گرامى نسب ترين مردمان بوده‌اند، بهترين و والاترين شيوه‌ها بوده و آنان با اين شيوه بخوبى مى‌توانسته‌اند فضايل اخلاقى و صفات پسنديده را در درون انسان رشد و پرورش دهند.

بنابر اين آيا مى‌توان در باره دست پرورده شخص رسول اللَّه صلى الله عليه و آله، (امام‌