هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٩٣ - نقش امام در تبليغات مكتبى

بايد، خالصانه و از براى خدا باشد. او بايد از آنچه خدا را خشنود مى‌سازد سخن بگويد و لو آنكه طاغوتها از گفتار او به خشم آيند و بايد از چيزى سخن بگويد كه به حال مردم سودمند افتد نه از چيزى كه زيانشان برساند.

٢- آن‌حضرت سخن خود را با نام خداوند سبحان آغاز مى‌كند و مردم را از مجازات او مى‌ترساند و ياد مرگ و نابودى را در اذهان آنها زنده مى‌كند كه هيچ پندى مؤثر تر از مرگ و هيچ مانعى استوارتر از نابودى نيست.

در برخى روايات آمده است كه چون امام زين العابدين سخن خود را در باره مرگ كامل كرد، مردم بسيار گريستند، چرا كه دلهايشان نرم شده بود و از اين پس با استقبال بيشترى به تحليلهاى سياسى آن‌حضرت گوش مى‌سپردند.

٣- امام خط درخشان سياسى خود را كه به خاتم پيامبران محمّد صلى الله عليه و آله واهل بيت معصوم عليهم السلام او مى‌رسد، براى مردم بيان كرد و ويژگيهاى آنان را كه نمونه‌هاى والايى در يقين واستقامت و جهاد بودند، بر شمرد.

٤- امام سجاد عليه السلام، پرده از مظلوميّت پدرش سيّدالشّهداء بر گرفت، وپرچم سرخى كه وجدانهاى آزاده را به قيام براى خدا و در راه يارى مظلومان فرا مى‌خواند، بر دوش گرفت.

اين مورد، از مهم ترين محورهاى منبر حسينى است، تحريك عواطف و تهييج حزن واندوه نهفته در وجدان مردم.

٥- پس از آنكه يزيد به مؤذن دستور داد كه با سردادن اذان سخن امام را قطع كند، آن‌حضرت چنان كه رسم بود منبر را رها نكرد بلكه به هنگام گفتن دوّمين شهادت (أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ) مؤذن را متوقف كرد و مسئوليّت قتل پدرش را برعهده يزيد گذاشت و به‌قول معروف‌انگشت‌بر نقطه حساس‌گذاشت.

از اينجا در مى‌يابيم كه يك خطيب حسينى نبايد تنها از دور به حقايق سياسى اشاره كند بلكه وظيفه دارد، با صراحت و روشنى به مسائل اشاره كند