هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٧٠ - شجره مبارك

و محبّتى بود كه از ايمان هريك از آنان به ويژگيها و مناقب ديگرى نشأت مى‌گرفت.

فاطمه، على را به عنوان سرور اوصيا و پدر نوه‌هاى پيامبر و برترين مردم پس از آن‌حضرت و صاحب مقامى والا و بزرگ در نزد خداوند مى‌دانست. از اين رو به او بسيار عشق مى‌ورزيد. على عليه السلام نيز از بزرگى و عظمت فاطمه آگاه بود و مى‌دانست كه او سرور زنان جهان و مادر نوه‌هاى پيامبر است و شفاعتش در بارگاه خداوند مقبول واقع مى‌شود. به اين دلايل بود كه اميرمؤمنان هم او را بسيار دوست مى‌داشت.

٢- همكارى در عمل: فاطمه زهرا در انجام مسئوليّتهاى داخل خانه سُستى نمى‌ورزيد چنان كه حضرت امير نيز در انجام وظايف مربوط به خودش كوتاهى نشان نمى‌داد. پيامبر اكرم هم وظايف را از روز نخست بدين گونه تقسيم كرد:

الف- على بايد خانه را بروبد و آب بياورد علاوه بر آنكه دادن نفقه هم از وظايف اوست.

ب- فاطمه بايد آرد فراهم آرَد و خيمر درست كند و نان پزد و تربيت فرزندان و رتق و فتق امور آنان را برعهده گيرد.

در حديثى از ابوجعفر عليه السلام نقل شده است كه فرمود:

«فاطمه به على قول داد كه كارهاى خانه را انجام دهد و خمير درست كند و نان پزد و خانه را بروبد و على هم به او قول داد كه كارهاى بيرون از خانه را انجام دهد وهيزم آورد و مواد خوراكى را تهيه كند. روزى امام به فاطمه گفت: اى فاطمه آيا چيزى دارى؟ فاطمه گفت: سوگند به آنكه حقّ تو را بزرگ داشت، سه روز است كه چيزى نداريم تا تو را بدان مهمان كنم. على عليه السلام پرسيد: پس چرا به من نگفتى؟ فاطمه گفت: «رسول خدا صلى الله عليه و آله مرا نهى كرد از اين كه چيزى از تو بخواهم بلكه به من سفارش كرد كه از پسر عمويت چيزى مخواه. اگر چيزى آورد كه هيچ وگرنه از او تقاضايى مكن». انجام اين وظايف،