هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧١٥ - مولود فرخنده

امام موسى بن جعفر عليه السلام، از همان اوان لقب «رضا» و كنيه «ابو الحسن» را براى اين نوزاد برگزيد. امام بسيار اين كودك را دوست مى‌داشت. مفضل بن عمرو در روايتى در اين باره مى‌گويد:

«نزد حضرت موسى كاظم رفتم. على فرزند آن امام در دامانش نشسته بود و امام او را مى‌بوسيد و زبانش را مى‌مكيد. كودك را بر دوشش مى‌گذارد و در آغوشش مى‌گرفت و مى‌فرمود: پدرم فدايت! تو چه خوشبويى و چه پاكيزه‌خويى و داراى چه فضل تابان و درخشنده‌اى!

عرض كردم: فدايت شوم! در قلب من نسبت به اين كودك محبّتى افتاده است كه براى هيچ كس جز شما اين محبّت نيست!

پس امام به من فرمود:

«اى مفضل! او در نظر من همچون من در نظر پدرم مى‌باشد. ذُرِّيَّةً بَعْضُهَا مِن بَعْضٍ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ».

مفضل گويد: پرسيدم: آيا اين كودك پس از شما صاحب مقام پيشوايى است؟

فرمود:

«آرى. هر كه او را فرمان برد هدايت يافته و آن كه نافرمانى‌اش كند، كفر ورزيده است». [١]

بدين‌سان اين كودك در سايه پدرش پرورش يافت و امام موسى كاظم عليه السلام او را به آداب امامت تزكيه داد و اسرار امامت را بدو آموخت و گنجينه‌هاى نهفته نبوّت را بر وى آشكار كرد.

مطابق آنچه در حديثى آمده است، امام مى‌فرمود:

«على، پسرم بزرگ‌ترين فرزند من است و سخنانم را شنواتر. و فرمانهايم را مطيع‌تر. با من در كتاب جفر و جامعه كه جز پيامبر يا وصى پيامبر در آنها