هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٦٥ - شهادت مرقد و مزار شريف

كام مرگ فرستد بلكه قصد دارد او را در راه از ميان بردارد.

در روايت آمده است:

مدّتى از گفتگوى ميان مأمون و فضل سپرى شده بود و ما در يكى از منازل (بين راه) بوديم كه فضل به حمام رفت. در اين هنگام گروهى با شمشير بر او داخل شدند و به قتلش رساندند. پس از كشته شدن فضل، فرماندهان و سپاهيان و گروهى از مردان ذو الرياستين بر در سراى مأمون حاضر شده گفتند:

او را كشت اينك ما به خونخواهى او آمده‌ايم. [١]

بدين سان مأمون از برجسته‌ترين و بزرگ ترين كانون قدرت در درون دستگاه حاكمه خلاصى يافت. اينك پيش روى او جز امام رضا، كه او هم اندكى بعد به شهادت رسيد، كس ديگرى باقى نمانده بود. براستى آيا همين نزديكى شهادت امام رضا عليه السلام با كشته شدن فضل خود نمى‌تواند حاكى از وجود توطئه‌اى پليد بر ضدّ آن‌حضرت باشد؟

با اين دلايل و شواهد، قول مشهور علماى شيعه مبنى بر شهادت امام رضا عليه السلام به خاطر خورانيدن زهر به آن‌حضرت از سوى مأمون درست وراست جلوه مى‌كند.

علامه مجلسى در اين باره مى‌گويد: قول مشهور در ميان ما آن است كه امام رضا عليه السلام به واسطه زهر مأمون به شهادت رسيد. [٢]

اينك اجازه دهيد به خبر شهادت آن‌حضرت از زبان معاصرانش گوش فرا دهيم:

الف‌

- ابا صلت هروى از معاصران امام و از حادثه سازان يا از ناظران بر حوادث بوده و با امام عليه السلام ارتباطى نزديك و استوار داشته است. وى در پاسخ‌