هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٩٤٠ - آخرين وصيت

ديگر و وسيله‌اى است براى نزديك شدن آنها با يكديگر و محورى است براى آنكه به گرد آن فراهم آيند و در نتيجه مؤمنان به شريعت، موانع نژادى ومنطقه‌اى ومصالح شخصى را پشت سر گذارند. و بر مردم به حق، گواه باشند و در ميان آنها به اجراى قسط و عدل همّت گمارند. چنانكه پروردگار سبحان نيز مى‌فرمايد:

وَكَذلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيداً [١].

«اينگونه شما را امتى ميانه قرار داديم تا گواهانى بر مردم باشيد و پيامبر بر شما گواه باشد.»

جامعه مقدّسى كه مكاتب آسمانى ما را بدان مى‌خوانند، سياه و سپيد، تهيدست و توانگر، عرب و عجم و دور و نزديك را زير پرتو توحيد و در خانه صدق و بر خوان خداى رحمان گرد مى‌آورد و مرجعيّت چيزى جز چهار چوبه اين جمع مبارك و خجسته نيست!

اگر رسالتهاى الهى در طول اعصار و قرون، انسانها را به حكومت خدا در زمين مژده داده‌اند و از سيطره عشق و عدالت و احسان در اين حكومت سخن رانده‌اند بايد گفت كه تجمّع مرجعيّت حق مى‌تواند تصويرى از اين مملكت موعود باشد كه عنايت پروردگار سبحان آن را مى‌پروراند.

ثالثاً: از آنجا كه محور تجمّع در سايه مرجعيّت خردمندانه همان تقواست كه خداوند سبحان در باره آن مى فرمايد:

يَاأَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِن ذَكَرٍ وَأُنثَى‌ وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوباً وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ‌ [٢].

«اى مردم ما شما را از مرد وزنى بيافريديم و شما را شاخه‌ها و تيره‌هايى گردانيديم‌