هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٢٣ - اخلاق و فضايل امام هشتم

براى خواندن نافله بر مى‌خاست و آنقدر نماز مى‌خواند تا سپيده سرمى‌زد.

سپس تا طلوع خورشيد به تعقيبات نماز مى‌پرداخت و تا بالاآمدن خورشيد به سجده مى‌افتاد.

والى افزود: در بستر خويش، بسيار قرآن مى‌خواند و چون به آيه‌اى كه در آن يادى از بهشت و جهنم شده بود، بر مى‌خورد مى‌گريست و از خداوند بهشت را مى‌طلبيد و از آتش جهنّم به خدا پناه مى‌برد. [١]

امام عقيده داشت كه برترى او تنها به تقواست و نه به خاطر انتساب او به رسول خدا صلى الله عليه و آله.

بيهقى از صولى از محمّد موسى بن نصر رازى نقل مى‌كند كه گفت: از پدرم شنيدم كه مى‌گفت: مردى به امام رضا گفت: به خدا سوگند بر زمين كسى از جهت پدر از تو شريف‌تر نيست.

آن‌حضرت به وى فرمود: «تقوا بديشان شرافت بخشيد و طاعت خداى بزرگشان كرد».

يكى ديگر به او عرض كرد: به خدا تو بهترين انسانها هستى. آن‌حضرت به او فرمود: «سوگند مخور اى مرد! بهتر از من كسى است كه خداترس‌تر باشد و او را فرمانبردارتر. به خدا قسم اين آيه نسخ نشده است كه: وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوباً وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ.

اين گفتگو، روايتى از امام صادق عليه السلام را به ياد ما مى‌آورد كه فرمود:

«همانا ولايت و دوستى من با حضرت محمّد صلى الله عليه و آله در نزد من محبوب تر از ولادتم از اوست».

بدين سان امام رضا در تمام ابعاد حياتش، خداى را فرمانبردار بود و خدا هم‌