هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٥ - پيامبر در نبرد با قبايل عرب

چون قريش بر جلوگيرى از ورود پيامبر به خانه خدا پافشارى مى‌كرد، آن‌حضرت رو به اصحابش كرد و فرمود: ما هيچگاه از جنگ اين قوم باز نمى‌گرديم و براى پايدارى در جنگ باز از مسلمانان تقاضاى بيعت نمود. مسلمانان نيز براى پيروزى يا شهادت به آن‌حضرت دست بيعت دادند.

وقتى گزارش بيعت جديد مسلمانان با پيامبر به قريش داده شد، آنان از اين امر وحشت كرده، عده‌اى را براى صلح به نزد او فرستادند. پيامبر نيز با آنان صلح‌نامه‌اى منعقد كرد كه مهم‌ترين بندهاى آن از اين قرار بود:

١- آتش بس ميان دو گروه براى مدت دو سال.

٢- هركس به اردوى مسلمانان پناه برد بايد بازگردانده شود ولى اگر كسى از مسلمانان به نزد كفار آمد، نبايد تحويل مسلمانان داده شود.

٣- مسلمانان بايد امسال از انجام مناسك منصرف شوند و به جاى آن سال آينده به مكّه وارد گردند.

٤- هر دو طرف مى‌توانند پيمان هركس را كه خواستند بپذيرند.

اين سياست صلح‌جويانه و مسالمت‌آميز كه پيامبر آن را دنبال كرد، توانست راههاى بسته پيشرفت و پيروزى را در مقابل آن‌حضرت بگشايد. زيرا پس از تأمين امنيت و آسايش جبهه داخلى، آنان مى‌توانستند با دنياى خارج (جبهه خارجى) رويارو شوند كه اين امر در گرو انعقاد اين پيمان بود.

تا فراسوى جزيرة العرب‌

١- پس از امضاى اين صلح‌نامه، پيامبر مستقيماً نامه‌هايى به تمام رهبران و فرمانروايان دولتهاى همسايه نوشت. آن‌حضرت نامه‌هايى به پادشاه روم، ايران، حبشه و قبط نگاشت. همچنين نامه‌هايى نيز خطاب به فرمانروايان بُصرى‌ و دمشق و حكمران بحرين و دو فرمانرواى عمان و حكمران يمامه درباره‌