هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٠٠ - على عليه السلام در دوران پيامبر

بازگردد كه على عليه السلام دست به شمشيرش برد و ترحّم زبير بر آن زن را بيجا دانست و گفت:

رسول خدا صلى الله عليه و آله به ما خبر داده كه آن زن حامل نامه‌اى براى مكّيان است و آنگاه تو مى‌گويى كه او نامه‌اى با خود ندارد. سپس رو به زن كرد و گفت: به خدا سوگند اگر نامه را نشان ندهى، تو را بازرسى خواهم كرد. زن با شنيدن اين سخن، نامه را از ميان موهاى بافته شده‌اش بيرون آورد و به آن‌حضرت داد.

بدين گونه على عليه السلام، به فرمان رسول خدا، بر مخفى نگاه داشتن حركت پيامبر به مكّه كمك كرد. لشكر پيامبر با ١٢ هزار مرد جنگى به سوى مكّه رهسپار شد. پيامبر پرچم را به على داد كه چون به مكّه قدم نهاد فرمود: امروز، روز رحمت است. آن‌حضرت در واقع بدين وسيله مى‌خواست مردم را از عفو عمومى كه بعد از اين پيامبر مى‌خواست اعلام كند، آگاه سازد. پس از فتح مكّه پيامبر خطاب به مكّيان فرمود: برويد كه شما آزاد شدگانيد.

بتهايى كه در خانه كعبه بودند درهم شكسته شد، زيرا پيامبر صلى الله عليه و آله، على را بر دوش گرفت و به وى فرمان داد تا بتهاى قريش را درهم بشكند. على نيز چنين كرد.

جنگ حُنين‌

مكّه آنچنان آسان فتح شد كه هيچ كدام از مسلمانان آن را به خواب هم نمى‌ديدند. از اين رو غرور به دلهاى آنان راه يافت. شادى فتح مكّه ديرى نپاييده بود كه خطر بزرگ ديگرى به پيشواز آنان آمد. قبايل هوازن و ثقيف و هم پيمانان مشركشان، تمام نيرو و توان خود را براى هجوم به مسلمانان گرد آورده بودند. آنان با سپاهى كه تعداد آن سه برابر سپاه مسلمانان بود به رويارويى پيامبر و يارانش آمده بودند. چون پيامبر آهنگ رفتن به سوى دشمنان را كرد آنان با شناختى كه از ديار خود داشتند، در تنگناى كوهى كه سپاه اسلام بايد به ناگزير