شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٧٨ - باز آمدن به شرح قصه شاه زاده و ملازمت او در حضرت شاه

شاه زاده پيش شه حيران اين‌

هفت گردون ديده در يك مشت طين‌

هيچ ممكن نه به بحثى لب گشود

ليك جان با جان دمى خامش نبود

آمد در خاطرش كين بس خفى است‌

اين همه معنى است پس صورت ز چيست‌

صورتى از صورتت بيزار كن‌

خفته اى هر خفته را بيدار كن‌

آن كلامت مى رهاند از كلام‌

وآن سقامت مى جهاند از سقام‌

پس سقام عشق جان صحت است‌

رنج هااش حسرت هر راحت است‌

اى تن اكنون دست خود از جان بشو

ور نمى شويى جز اين جانى بجو

حاصل آن شه نيك او را مى نواخت‌

او از آن خورشيد چون مه مى گداخت‌

آن گداز عاشقان باشد نمو

همچو مه اندر گدازش تازه رو

جمله رنجوران دوا دارند اميد

نالد اين رنجور كم افزون كنيد

خوش تر از اين سم نديدم شربتى‌

زين مرض خوش تر نباشد صحتى‌

زين گنه بهتر نباشد طاعتى‌

سال ها نسبت بدين دم ساعتى‌

مدتى بد پيش اين شه زين نسق‌

دل كباب و جان نهاده بر طبق‌

گفت شه از هركسى يكى سر بريد

من ز شه هر لحظه قربانم جديد

من فقيرم از زر از سر محتشم‌

صد هزاران سر خلف دارد سرم‌

با دو پا در عشق نتوان تاختن‌

با يكى سر عشق نتوان باختن‌

هر كسى را خود دو پا و يك سر است‌

با هزاران پا و سر تن نادر است‌

زين سبب هنگامه ها شد كل هدر

هست اين هنگامه هر دم گرم تر

معدن گرمى است اندر لامكان‌

هفت دوزخ از شرارش يك دخان‌