شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٠٨ - مؤاخذه يوسف صديق صلوات الله عليه به حبس بضع سنين به سبب يارى خواستن از غير حق و گفتن اذكرنى عند ربك، مع تقريره

او در اين حيرت بد و در انتظار

تا چه پيدا آيد از غيب و سرار

اسب را اندر كشيدند آن زمان‌

پيش خوارمشاه سرهنگان كشان‌

الحق اندر زير اين چرخ كبود

آنچنان كره به قد و تگ نبود

مى ربودى رنگ او هر ديده را

مرحب آن از برق و مه زاييده را

همچو مه همچون عطارد تيزرو

گويى صرصر علف بودش نه جو

ماه عرصه آسمان را در شبى‌

مى برد اندر مسير و مذهبى‌

چون به يك شب مه بريد ابراج را

از چه منكر مى شوى معراج را

صد چو ماه است آن عجب در يتيم‌

كه به يك ايماء او شد مه دو نيم‌

آن عجب كو در شكاف مه نمود

هم به قدر ضعف حس خلق بود

كار و بار انبيا و مرسلون‌

هست از افلاك و اخترها برون‌

تو برون رو هم ز افلاك و دوار

وآنگهان نظاره كن آن كار و بار

در ميان بيضه اى چون فرخ ها

نشنوى تسبيح مرغان هوا

معجزات اينجا نخواهد شرح گشت‌

ز اسب و خوارمشاه گو و سرگذشت‌

آفتاب لطف حق بر هرچه تافت‌

از سگ و از اسب فر كهف يافت‌

تاب لطفش را تو يكسان هم مدان‌

سنگ را و لعل را داد او نشان‌

لعل را زآن هست گنج مقتبس‌

سنگ را گرمى و تابانى و بس‌

آنكه بر ديوار افتد آفتاب‌

آنچنان نبود كز آب و اضطراب‌

چون دمى حيران شد از وى شاه فرد

روى خود سوى عمادالملك كرد

كاى اچى بس خوب اسبى نيست اين‌

از بهشت است اين مگر نه از زمين‌