شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٨٥ - منادى كردن سيد ملك ترمد كه هر كه در سه يا چهار روز به سمرقند رود به فلان مهم، خلعت و اسب و غلام و كنيزك و چندين زر دهم، و شنيدن دلقك خبر اين منادى در ده، و آمدن به اولاقى نزد شاه كه من بارى نتوانم رفتن

گفت دلقك من نمى گويم گذار

من همى گويم تحريى بيار

هين ره صبر و تأنى در مبند

صبر كن انديشه مى كن روز چند

در تأنى بر يقينى بر زنى‌

گوشمال من به ايقانى كنى‌

در روش يمشى مكبا خود چرا

چون همى شايد شدن در استوا

مشورت كن با گروه صالحان‌

بر پيمبر امر شاورهم بدان‌

امرهم شورى براى اين بود

كز تشاور سهو و كژ كمتر رود

اين خردها چون مصابيح انور است‌

بيست مصباح از يكى روشن تر است‌

بوك مصباحى فتد اندر ميان‌

مشتعل گشته ز نور آسمان‌

غيرت حق پرده اى انگيخته است‌

سفلى و علوى به هم آميخته است‌

گفت سيروا مى طلب اندر جهان‌

بخت و روزى را همى كن امتحان‌

رد مجالس مى طلب اندر عقول‌

آنچنان عقلى كه بود اندر رسول‌

زآنكه ميراث از رسول آن است و بس‌

كه ببيند غيب ه از پيش وپس‌

در بصرها مى طلب هم آن بصر

كه نتابد شرح آن اين مختصر

بهر اين كرده است منع آن با شكوه‌

از ترهب وز شدن خلوت به كوه‌

تا نگردد فوت اين نوع التقا

كآن نظر بخت است و اكسير بقا

در ميان صالحان يك اصلحى است‌

بر سر توقيعش از سلطان صحى است‌

كآن دعا شد با اجابت مقترن‌

كفو او نبود كبار انس و جن‌

در مرى اش آنكه حلو و حامض است‌

حجت ايشان بر حق داحض است‌

كه چو ما او را به خود افراشتيم‌

عذر و حجت از ميان برداشتيم‌

قبله را چون كرد دست حق عيان‌

پس تحرى بعد از اين مردود دان‌

هين بگردان از تحرى رو و سر

كه پديد آمد معاد و مستقر

يك زمان زين قبله گر ذاهل شوى‌

سخره هر قبله باطل شوى‌

چون شوى تمييز ده را ناسپاس‌

بجهد از تو خطرت قلبله شناس‌

گر از اين انبار خوهى بر و بر

نيم ساعت هم ز همدردان مبر