شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٣٥ - جواب دادن قاضى صوفى را

گفت قاضى واجب آيدمان رضا

هر قفا و هر جفا كآرد قضا

خوش دلم در باطن از حكم زبر

گرچه شد رويم ترش كالحق مر

اين دلم باغ است و چشمم ابروش‌

ابر گريد باغ خندد شاد و خوش‌

سال قحط از آفتاب خيره خند

باغ ها در مرگ و جان كندن رسند

ز امر حق وابكوا كثيرا خوانده اى‌

چون سر بريان چه خندان مائده اى‌

روشنى خانه باشى همچو شمع‌

گر فرو پاشى تو همچون شمع دمع‌

آن ترش رويى مادر يا پدر

حافظ فرزند شد از هر ضرر

ذوق خنده ديده اى اى خيره خند

ذوق گريه بين كه هست آن كان قند

چون جهنم گريه آرد ياد آن‌

پس جهنم خوش تر آيد از جنان‌

خنده ها در گريه ها آمد كتيم‌

گنج در ويرانه ها جو اى سليم‌

ذوق در غم هاست پى گم كرده اند

آب حيوان را به ظلمت برده اند

باز گونه نعل در ره تا رباط

چشم ها را چار كن در احتياط

كه گفتار تلخ است با راستى‌

ببندد به تلخى در كاستى‌

گر سخن راست بود جمله در

تلخ بود تلخ كه الحق مر