مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٨٣١ - یک داستان مجعول
شدیم. افتادند سجده کردند و گفتند پس ما صلح کردیم. حال، پیغمبر خبر ندارد که اینجا شیطان مداخله کرده و حرف دیگری را به جای وحی گفته؛ یعنی پیغمبر آن ساعتی که داشت وحی را ابلاغ میکرد شیطان آمد پارازیت داد، یک چیز دیگر را به جای وحی به خورد مردم داد! اینجا دیگر از سانسور خدا خارج شد!
شاید این سوره قبل از آن سوره نازل شده ولی مطلبی را میگوید که یک نفر مسلمان و مؤمن بداند که اینها همه پوچ است: فَانَّهُ یسْلُک مِنْ بَینِ یدَیهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً. لِیعْلَمَ انْ قَدْ ابْلَغوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ خدا از پیش روی این پیغمبر و از پشت سرش رصدها، راصدها، نگهبانها، حارسها، قدرتها، قوههایی نگه داشته است که او را نگهداری میکنند. چون پیغمبر حالت فرستاده را دارد و کسی است که خدا او را به سوی مردم فرستاده، خدا او را از پیش روی نگهبانی میکند (به قرینه لِیعْلَمَ انْ قَدْ ابْلَغوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ) برای اینکه این رسالات کاملًا به درستی و بدون هیچگونه خللی به مردم برسد. از جلو رو نگهبان گذاشته است؛ یعنی امکان این نیست که قدرتی، شیطانی، غیر شیطانی بتواند دخالت کند که آنچه پیغمبر میخواهد به مردم برساند نرسد، چیز دیگر به جای آن برسد. وَ مِنْ خَلْفِهِ و از پشت سرش. پیغمبر که از طرف خدا به سوی مردم آمده است خدا او را از ناحیه پشت سرش- یعنی از آن ناحیهای که به او و خدا مربوط است- به قدرتها و نیروهای خودش نگهداری میکند به طوری که امکان اینکه در رابطهای که با خدای خودش دارد کوچکترین خللی، خلافی، اشتباهی رخ بدهد نیست، چون خداست که میخواهد رسالات او به درستی در میان مردم ابلاغ بشود؛ یعنی این قضای حتمی الهی است که رسالات الهی باید به درستی در میان مردم ابلاغ بشود. روی این جهت، از آن جا که پیغمبرانش با خدا ارتباط پیدا میکنند و از خدا تلقی میکنند تا آن جا که نگهداری میکنند و تا آن جا که به مردم میرسانند این پیام صددرصد در حفظ و حراست و نگهبانی خداست، امکان کوچکترین خللی نیست.
[بعلاوه قبلًا فرمود:] الّا مَنِ ارْتَضی مِنْ رَسولٍ که خدا او را بر غیب خود آگاه میکند. پیغمبر را خدا بر غیب و نهان خود آگاه کرده است؛ از خود که چیزی نمیداند ولی خدا او را آگاه کرده. کسی که خدا او را بر نهانش آگاه کند آیا امکان دارد که [اشتباه کند؟] چون اگر یک خللی رخ بدهد یعنی یک امر پنهان از پیغمبر رخ میدهد، ولی پیغمبر را خدا آگاه کرده. چون خدا پیغمبر را بر غیب و نهانش آگاه