خدا از همه آن آثار سوء صرفنظر میکند. یرْسِلِ السَّماءَ عَلَیکمْ مِدْراراً. ما در مسأله ظهور حضرت حجّت عجّل اللَّه تعالی فرجه میخوانیم که وقتی ایشان ظهور میکنند و مردم مؤمن میشوند، زمین و آسمان برکات خودشان را بیرون میریزند. این امر که در آن زمان هست قانون کلی همه زمانهاست نه اینکه اختصاص به آن زمان دارد؛ یعنی واقعاً یک رابطهای است میان انسان که عالیترین محصول و مقصود این عالم است و جریانهای عالم. اجزاء عالم با همدیگر ناپیوسته نیست، ما و زمین به یکدیگر پیوسته هستیم و این آسمانها و همه چیز به همدیگر پیوسته است. اینها را انسان تا نبیند باور نمیکند.

مثلًا با چه منطقی انسان میتواند باور کند که بچه از این طرف به دنیا بیاید، در پستان مادر شیر پیدا بشود؟ این به علت پیوستگی است که خدای متعال قرار داده.

همان که بچه را به دنیا میآورد پستان را هم این جور ساخته است که شیر بیرون بدهد. بچه یک حیوان وقتی که با مادر خودش حالت ناموافق داشته باشد، مادر بخواهد یا نخواهد شیرش خشک میشود، ولی اگر حالت موافق داشته باشد بر شیرش افزوده میشود.

اینها تعجب ندارد که اگر مردم در روی زمین صالح باشند یعنی اگر در مسیر خدای خلقت و در مسیر کمال خلقت قرار بگیرند اصلًا وضع زمین و آسمان، منطقه، جوّ و همه چیز عوض بشود. دیگر زلزله، خرابی و طغیان سیلی در عالم نخواهد بود، نعمتی که زمین در دل خودش مکتوم کرده باشد نخواهد بود؛ یعنی یک توافق کلی پیدا میشود.

نوح گفت همان تقوا و ایمان و اطاعت من- این سه چیز- را داشته باشید (اطاعت من یعنی همان اطاعت دستورهای خدا) یرْسِلِ السَّماءَ عَلَیکمْ مِدْراراً بعد میبینید اصلًا خدا از آسمان برای شما باران میفرستد چه بارانی! یمْدِدْکمْ بِامْوالٍ وَ بَنینَ ثروت شما و فرزندان و نسل شما را اضافه میکند. پس نگفت به قیمت ایمان و تقوا و اطاعت امر پیغمبر باید از مال و فرزندتان و از زراعت و کشتتان صرفنظر کنید؛ بلکه برعکس گفت.

وَ یجْعَلْ لَکمْ جَنّاتٍ وَ یجْعَلْ لَکمْ انهاراً آن وقت میبینید که چقدر بر باغستانهای شما افزوده بشود، چقدر نهرها برای شما جاری بشود! ما لَکمْ لاتَرْجونَ لِلَّهِ وَقاراً چه میشود شما را که برای خدای خود امید عظمت ندارید یعنی گمانِ عظمت نمیبرید؟