مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٧٤ - رابطه میان انسان و جریانهای عالم

خوشبختی دنیا باشد خوشبختی آخرت هم هست. خوشبختی واقعی خوشبختی دنیا و خوشبختی آخرت هردوست، با همدیگر توأم است.

این است که ما میبینیم این مبلّغ بزرگ، این شیخالانبیاء، نوح نمیآید به مردم بگوید که ای مردم! از ایندو یکی را انتخاب کنید؛ برعکس، میگوید این راهی که من میگویم اگر آن را پیش بگیرید نه تنها آن عذابهایی که در کمین شماست نخواهد آمد، نعمتهای خدا از زمین و آسمان به شما رو میآورد. منطق قرآن اینگونه است. وَ لَوْ انَّ اهْلَ الْقُری امَنوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَیهِمْ بَرَکاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْارْضِ [١] اگر مردم اجتماعات و جماعتها، مردم قریهها [و به طور کلی] مردم ایمان و تقوا را پیش بگیرند برکتها را از بالا و پایین بر اینها فرو میریزیم، درهای برکتها را از آسمان و زمین به روی آنها میگشاییم. قرآن میگوید اگر ایمان و تقوا داشته باشید خدا ثروت و قدرت هم به شما میدهد. وَ لا تَهِنوا وَ لا تَحْزَنوا وَ انْتُمُ الْاعْلَوْنَ انْ کنْتُمْ مُؤْمِنینَ [٢].

پس بسیار غلط است که کسی در منطق تبلیغ خودش به آن شکل کلیسایی- به قول راسل- سخن بگوید که چارهای نیست، یکی از این دو بیچارگی را باید متحمل شد: یا باید در دنیا بدبخت بود یا در آخرت؛ این که خیلی سخت است که انسان برای چهار روز دنیا بیاید بدبختی آخرت را متحمل بشود، پس چند روز [دنیا را با بدبختی میگذرانیم!] خیر، تقوا را باید داشت نه بدبختی. تقوا داشتن یعنی تحمل محرومیتهای کوچک در همین دنیا برای [گریز از] محرومیت بزرگتر در همین دنیا، به این معنا که انسان اگر دورنگر نباشد نمیتواند در همین دنیا انسان باشد. ولی این معنایش تحمل بدبختی نیست؛ عین خوشبختی است.

رابطه میان انسان و جریانهای عالم

حال ببینیم نوح چه میگوید: اسْتَغْفِروا رَبَّکمْ استغفار کنید، از راه غلطتان برگردید، مأیوس هم نشوید، نگویید کار ما از این حرفها گذشته؛ رحمت خدا بیش از این حرفهاست، خدا آمرزنده و باگذشت است. همین قدر انسان به درگاه الهی برگردد