وجود داشته باشد)، حضرت زینب به او فرمود: تو حالا چون ما را به این وضع میبینی باد به دماغت انداختهای و سینهات را سپر کردهای؛ تو خیال کردهای این یک لطف و عنایتی است از خدا به تو و یک خواری است از خدا برای ما؟ مگر آیه قرآن را فراموش کردهای یزید؟ «وَ لا یحْسَبَنَّ الَّذینَ کفَروا أَ نَّما نُمْلی لَهُمْ خَیرٌ لِانْفُسِهِمْ إنَّما نُمْلی لَهُمْ لِیزْدادوا إثْماً» کافران خیال نکنند که اگر ما به آنها مهلت دادهایم این خیر آنها و نعمت است، این یک نقمتی است در پوشش نعمت. اینطور نعمتها، نعمتها به کسانی است که حتی استحقاق اینکه جلوی گناه بیشترشان هم گرفته شود ندارند. مهلت میدهیم که هر چه بیشتر گناه کنند و بیشتر معذب باشند و تو از آن گروه مردم هستی.«وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهینٌ» [١] و برای آنها عذابی است که آنها را سخت خوار خواهد کرد؛ عذاب خوارکننده و ذلیلکننده.

امشب و فردا تعلق دارد به حضرت سیدالشهداء سلاماللَّه علیه؛ سوم شعبان و ولادت آن بزرگوار است. اهل ایمان به چنین ولادتی خوشحال و مسرور میشوند، چون میدانیم که- گذشته از هر امر دیگر- پیغمبر اکرم با این ولادت فوقالعاده خوشحال و مسرور شد. شَیعَتُنا مِنّا، خُلِقوا مِنْ فاضِلِ طینَتِنا، یحْزَنونَ لِحُزْنِنا وَ یفْرَحونَ لِفَرَحِنا. خلاصهاش این است که شیعیان ما در حزن ما محزون و در سرور ما خوشحال و مسرور هستند. بنابراین روزی است که امیرالمؤمنین علی علیه السلام و صدّیقه طاهره سلاماللَّه علیها همه در مثل چنین روزی خوشحال و مسرورند. ما شیعیان که ادعای تشیع میکنیم، در این اعیاد بیش از اینها [باید اظهار سرور کنیم] اگرچه شیعیان در ولادت حضرت سیدالشهداء به نسبت اعیاد دیگر- نه به نسبت شایستگی وقت و زمان- بیشتر اظهار سرور و شادمانی میکنند. ولی بیش از اینها لازم است که علائم و آثار و نشانههای این شادمانی در چهره همه ما پیدا باشد و در زندگی ما این علائم و نشانهها ظاهر و بارز باشد.

در آن حدیث فرمود:«انَّ لِلْحُسَینِ مَحَبَّةً مَکنونَةً فی قُلوبِ الْمُؤْمِنینَ» یک محبت پوشیدهای [نسبت به حسین علیه السلام در دلهای مؤمنین هست] (مکنون یعنی در آن سرّ ضمیر، در آن ضمیر باطن و ناآشکار)؛ در آن ضمیر ناآشکار هر مؤمنی محبت

[١]. آلعمران/ ١٧٨.