انسان حکم یک مادر را دارد. برای طفل نوزاد، شیر در پستان مادر تهیه میشود و این تهیه شدن شیر در پستان یک امر تصادفی نیست یعنی اگر زنی حامله میشود و بعد تدریجاً در پستان او مایعی پیدا میشود و هرچه که ایام وضع حمل او نزدیک میشود آن مایع بیشتر و آمادهتر میشود به طوری که مقارن با ولادت طفل آن پستان آن مایع کاملًا آماده است برای اینکه طفل از آن استفاده کند، این یک امر تصادفی نیست که همین قدر که این بچه در رحم قرار میگیرد اتفاقاً پستان هم پر از شیر میشود؛ بلکه در برنامه است؛ یعنی رابطه است میان خلقت بچه و خلقت پستان و تولید پستان آن شیر را. اصلًا در نظام خلقت اگر بنا نبود که در رحمها بچهها آفریده شوند، پستان هم آفریده نمیشد، آن پستان هم آن طور آفریده نمیشد که آن مایع را به آن شکل بتواند به وجود بیاورد. میان آن مایع و معده آن طفل که در رحم است ارتباط برقرار است. میان نوع آن مایع (آن که به اصطلاح خراسان به آن «جِیک» میگویند یا به آن «آغوز» میگویند) و اولین مادهای که برای این معده مناسب است باز رابطه است؛ یعنی این مایع روی حساب تهیه شده. حتی میان آن دگمه سر پستان و لبهای آن طفل هم رابطه برقرار است؛ اگر لبهای آن طفل آن شکل خاص را نمیداشت آن دگمه سر پستان هم آن طور آفریده نمیشد. یا آن غدهها و مراکزی که ترشح میکند، به آن شکل ترشح میکند؛ طفل باید با لبش فشار مختصری بدهد تا ترشح کند، چون اگر با لبش فشار ندهد ترشح نمیکند و اگر بدون اینکه لب فشار بدهد ترشح کند شیرها بیجهت میریزد. آن هم باید آنقدر نازک باشد که وقتی لب نازک طفل کوچکترین فشار را بیاورد کافی باشد. همه اینها حساب دارد.

زمین هم ایجاد کردنش میوهها را، درختها، دانهها و سبزیهای خوشبو را، حساب دارد. از میوهها تعبیر به «فاکهه» کرده، بعد خرما را اختصاصاً جدا ذکر کرده، یا به علت اهمیتش یا به همان علت که عرض کردم عرب به خرما «فاکهه» اطلاق نمیکند. دانههای مورد تغذی انسان مثل گندم، جو، نخود و لوبیا را هم تعبیر به «حَب» میکند، دانههایی که از زمین میروید، دانههایی که توأم با برگهای درو کردنی است که مورد استفاده انسان است. از سبزههای خوشبو تعبیر به «ریحان» فرموده است (وَ الْحَبُّ ذُوالْعَصْفِ وَ الرَّیحانُ).

قرآن میخواهد بگوید همین طور که رابطه است میان آن پستان و آن شیر و آن