مطلب را قبول دارند که دوره مأموریت حضرت عیسای مسیح برای ابلاغ رسالت، بسیار کوتاه بوده است. حضرت عیسی همانطور که خود مسیحیها هم اعتراف دارند تا سی سالگی رسالت خود را هیچ ابراز نکرد و در سی سالگی رسالت خود را ابراز کرد. بعد یا در سی و سه سالگی به قول بعضی و یا در سی و شش سالگی و حداکثر سی و هفت سالگی، عیسی به قول آنها کشته شد؛ میگویند بعد از سه سال و یا شش سال و یا هفت سال کشته شد. عیسای مسیح دوره زیادی نداشت، علتش این است که تعلیمات زیادی نداشت که دوره زیادی بخواهد؛ آمده بود برای تصدیق و تأیید تورات و برای اصلاح مردم بر اساس شریعت موسی و بعد هم برای همین بشارت، و لهذا نام کتاب عیسی علیه السلام (انجیل) [١] در اصل افاده معنای بشارت میکند.

از اینجا میتوان فهمید که چقدر مسأله بشارت در رسالت عیسی علیه السلام اساسی بوده و رکن رسالت ایشان بوده که اصلًا اسم کتاب ایشان «بشارت» است که همان جنبه مقدّمیت را میرساند.

آیه هم درست همین مطلب را میفهماند که حضرت عیسی علیه السلام که آمد اساس تعلیماتش این دو امر بود: احیای شریعت موسی علیه السلام و تأیید تورات و اصلاح بنیاسرائیل بر اساس تعلیمات تورات، و دیگر بشارت خاتمالانبیاء صلی الله علیه و آله.

«وَ إذْ قالَ» یاد کن (یا ذکر کن) آنگاه که عیسی پسر مریم خطاب به بنیاسرائیل گفت:«إنّی رَسولُ اللَّهِ إلَیکمْ» من فرستاده خدا هستم به سوی شما، در حالی که «مُصَدِّقاً لِما بَینَ یدَی مِنَ التَّوْریةِ» تأیید و تصدیق میکنم کتابی که قبل از من آمده است که آن تورات است؛ کتاب موسی و شریعت او را تصدیق و تأیید میکنم درحالی که مبشر و نوید دهنده به پیامبری هستم که بعد از من میآید و نام او احمد صلی الله علیه و آله است.

[١]. بعدها حواریین «اناجیل» نوشتند که در مورد این کتابها خیلی حرفها هست. قرآن اناجیل نمیگوید، انجیل میگوید، چون کتاب عیسی یکی بیشتر نبوده که همان انجیل است. حواریین تعلیمات عیسای مسیح را با فاصله خیلی زیاد نوشتند. اینها که نوشتند چطور نوشتند؟ اینها از حافظه خودشان نوشتند. منتها مسیحیها برای اینکه میخواهند جنبه قداستش را حفظ کنند میگویند: با یک نوع الهام الهی نوشتند. به آنها جواب میدهند که اگر با یک الهام الهی نوشتند، باید همه انجیلها یک جور از آب دربیاید، پس چرا مختلف و حتی احیاناً در بعضی قسمتها متناقض از آب درآمده است؟! پس معلوم میشود جنبه الهامی نداشته است.