هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٩٣٦ - آخرين وصيت

و همان سؤالى كه از پدرش كردم از او نيز پرسيدم. آن حضرت به من گفت:

«اين ابو عمرو مردى است ثقه و امين و در زندگى و مرگ مورد اعتماد من است. آنچه به شما گفت از جانب من مى‌گويد و آنچه به شما رساند از جانب من رسانده است.» [١]

پس از امام عسكرى، عثمان بن سعيد نيابت مولا و سرور ما امام مهدى (عج) را عهده دار شد و ميان شيعيان و امام غايب به منزله پلى ارتباطى بود.

١٥- على بن بلال. وى نيز از سران شيعه در واسط (چنانكه معلوم مى‌شود) بود. وامامان عليهم السلام در نامه‌هاى خود بدو اعتماد مى‌كردند در يكى از نامه‌هايى كه از سوى امام عسكرى بدو نوشته شده، آمده است:

«من مى‌دانم كه تو بزرگ منطقه خويش هستى. پس دوست داشتم نامه‌اى جداگانه به تو بنويسم و تو را به اين وسيله مورد اكرام قرار دهم.»

همچنين آن حضرت در نامه‌اى ديگر خطاب به اسحاق (يكى از يارانش) درباره على بن بلال چنين نوشته است:

«اسحاق! نامه ما را بر على بلالى كه خدا از او راضى باد، بخوان كه او ثقه و مورد اعتماد است و بدانچه بر او واجب است آگاه و داناست». [٢]

١٦- عمرى، فرزند عثمان بن سعيد. او نيز همچون پدرش يكى از اركان نظام مرجعيّت است كه ائمه عليهم السلام در ميان شيعيان پايه آن را گذاردند. او از سوى ائمه در امور مربوط به شيعه، مورد اعتماد بود.

احمد بن اسحاق از امام عسكرى پرسيد: با چه كسى ارتباط داشته باشم؟

و جواب مسائل خود را از چه كسى بگيرم و سخن چه كسى را بپذيرم؟ امام بدو