هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٤٥ - علم الهام

امامت بالاعم، و به درجات والاى امام باقر بالاخص، افزايش مى‌دهد.

حلبى از امام صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: عدّه‌اى بر پدرم وارد شدند و از او پرسيدند: شاخصه امام چيست؟ آن‌حضرت فرمود: حدّ و شاخصه امام بس بزرگ است. چون بر او داخل شويد حرمتش را پاس داريد و در بزرگداشتش بكوشيد و بدانچه مى‌آورد ايمان آريد، بر اوست كه شما را هدايت كند و در او خصلتى است كه چون بر او وارد شويد هيچ كسى نمى‌تواند به خاطر بزرگى و ابهّت وى خيره بدو بنگرد، زيرا رسول خدا صلى الله عليه و آله چنين بود و امام نيز چنين است. پرسيدند: آيا شيعيانش را مى‌شناسد؟ فرمود: آرى همان ساعت كه آنها را ببيند مى‌شناسد پرسيدند: پس آيا ما از شيعيان توييم؟

فرمود: آرى، همه شما. پرسيدند: ما را از نشانه‌هاى آن آگاه ساز. فرمود: شما را از نامهايتان و نامهاى پدران و قبيله‌هايتان آگاه كنم؟ گفتند: آگاه فرما. پس پدرم آنان را از نامهايشان و نامهاى پدرانشان و قبايلشان آگاه فرمود. گفتند:

درست گفتى، پدرم فرمود: آيا آگاه كنم شما را از آنچه در سر داريد؟

مى‌خواهيد در باره اين سخن خداوند تعالى كه فرمود: كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَفَرْعُهَا فِي السَّماءِ. بپرسيد ما علم خود را به هر يك از شيعيانمان كه بخواهيم اعطا مى‌كنيم. آنگاه پرسيد: اينها شما را قانع مى‌كند؟ گفتند: ما به كمتر از اين هم قانع مى‌شويم. [١]

عبداللَّه بن معاويه جعفرى ماجراى خود را با والى مدينه كه وى را با نامه‌اى تهديد آميز به سوى امام باقر روانه كرده بود، نقل مى‌كند. وى مى‌گويد:

آن‌حضرت اصلًا از نامه والى مدينه بيمناك نشد چون خداوند وى را آگاه ساخته بود كه آن والى بزودى از كار بر كنار مى‌شود. عبداللَّه بن معاويه در تفصيل اين‌