هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٧٥ - ولادت و دوران زندگى امام سجّاد

كلى خود، مردم را از تاريكيهاى جمود و نادانى و ستم به روشنايى حركت و عقل و عدالت هدايت مى‌كند، ويژگى و شاخصه زندگى پيامبران و امامان و بندگان نيك خداوند گشته است.

از آنجا كه انقلاب زنگار غفلت و بى تفاوتى را از دل مى‌زدايد و ابرهاى درهم و تاريك ستم و تجاوز را از تشكيلات انقلابيون دور و پراكنده مى‌سازد، و كابوس طغيان و تباهى را از جامعه ريشه كن مى‌كند، مسئوليّت هر رزمنده و نشان حقانيت هر فرد با كرامت و با شرف مى‌گردد. از اين روست كه وحى نيز در ضمن تعبير «قيام براى خدا» بر هدف انقلابها تأكيد كرده است. خداوند متعال مى‌فرمايد:

قُلْ إِنَّمَا أَعِظُكُم بِوَاحِدَةٍ أَن تَقُومُوا للَّهِ ... [١].

«بگو همانا شما را به يك سخن پند مى‌دهم آن كه بخاطر خدا قيام كنيد ...»

و نيز مى‌فرمايد:

قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاءَ للَّهِ‌ [٢].

«نگهداران عدالت باشيد و براى خدا گواهى دهيد.»

همچنين وضعيّت انقلابهايى كه به بركت شهادت امام حسين عليه السلام تمام آفاق ديار اسلام را فراگرفته بود، به هويّت ورنگ و روح و ارزش نياز داشت تا در ضمير امّت استوار گردد و همچون بارقه‌اى زود گذر و طوفانى گذرا از پرتو افشانى و حركت باز نايستد. اين انقلاب مى‌بايست راهى مكتبى و مستقيم براى خود برگزيند تا آلت دست افراد آزمند يا متهورى همچون عبداللَّه بن زبير، كه از انقلاب به بدترين شكل سوء استفاده مى‌كردند، قرار نگيرد.