هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٨٢ - دانش امامت

آن شخص آمد و در مسجدى كه روبروى سراى آن مرد بود، منتظر نشست.

چون نيمى از شب بگذشت بانگ فرياد و شيون به آسمان بلند شد و مردم را ديد كه به خانه آن مرد مى‌روند. پرسيد: چه شده است؟ گفتند: فلانى بدون آنكه بيمار يا مريض باشد، امشب نا گهانى جان سپرد. آن مرد به نزد ابو يوسف و محمّد بن الحسن بازگشت و آنان را از اين ماجرا آگاه كرد، ابو يوسف و محمّد بن الحسن نزد امام هفتم آمده عرض كردند: ما دانستيم كه تو علم حلال و حرام را مى‌دانى، اما از كجا دانستى كه اين مرد امشب مى‌ميرد؟ امام پاسخ داد: از درى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله علم خويش را به على بن ابى‌طالب عليه السلام تعليم فرمود.

آن دو با شنيدن اين جواب مات و متحيّر ماندند و نتوانستند پاسخى به آن‌حضرت بدهند. [١]

بدين سان امام موسى بن جعفر عليهما السلام همچون پيامبران و اولياى بزرگوار خداوند از زمان مرگ افراد آگاه بود.

٢- همچنين آن‌حضرت به اذن خداوند از زبانهاى گوناگونى كه مردم بدانها تكلّم مى‌كردند، مطلع بود. در حديثى از ابن ابى حمزه آمده است كه گفت: نزد حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام بودم كه‌ ٣٠ غلام را كه از حبشه براى او خريده بودند، به محضرش آوردند. يكى از آنها كه نيكو سخن مى‌گفت با امام سخن گفت.

امام موسى كاظم نيز با همان زبان جواب وى را گفت. آن غلام و نيز تمام جمع از اين مسأله شگفت زده شدند. آنان گمان كردند كه امام زبانشان را نمى‌فهمد. ايشان به آن غلام گفت: من به تو پولى مى‌دهم و تو به هر يك از اين غلامان‌ ٣٠ درهم بپرداز. غلامان از محضر امام خارج شده به هم مى‌گفتند: