هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٨ - پيامبر در نبرد با قبايل عرب

وارد آن شهر شده بود، با عده‌اى از كفار به وقوع پيوست. خالد در اين درگيرى دوازده نفر از كافران را به هلاكت رساند و يك تن از مسلمانان نيز در اين جنگ شهيد شد. سپس پيامبر، ضمن خطبه‌اى كه در خانه كعبه ايراد كرد، فرمان عفو عمومى نسبت به كليه مشركان را صادر فرمود.

با فتح مكّه، مسلمانان پايه‌هاى حاكميت مطلق خود را بر جزيرة العرب، كه مردم آن مكّه را پايگاه دين و دنياى خود به حساب مى‌آوردند، استحكام بخشيدند.

نبرد حنين‌

آنگاه پيامبر فرمود تا بتهايى را كه در حول و حوش مكّه پرستيده مى‌شد درهم كوفته از بين ببرند. پيامبر اطلاع پيدا كرد، كه گروهى از قبايل عرب همدست شده‌اند، تا به مكّه يورش آورند و مسلمانان را بكشند. قبايل هوازن و ثقيف نيز جزو همدستان اين گروه بودند.

چون پيامبر نسبت به صحت اين گزارش وقوف يافت، دوازده هزار نفر از مسلمانان را بسيج كرد و به رويارويى آنان گسيل داشت. سپاهيان دو طرف در وادى حنين با يكديگر روبه‌رو شدند. در آنجا تنگه‌اى بود كه دشمن پيش از مسلمانان، آن تنگه را به تصرف خود درآورده بود.

وقتى مسلمانان بدان محل رسيدند، سپاه دشمن كه در آن تنگه كمين كرده بود، بر آنان تاخت. در اثر اين حمله، گروهى از مسلمانان گريختند و هرج و مرج درميان لشكريان مسلمان حكمفرما شد. امّا پيامبر ثابت و استوار، برجاى ماند. برخى از مسلمانان نيز در كنار آن‌حضرت باقى ماندند. به تدريج ديگر مسلمانانى كه از ميدان گريخته بودند در نزد آن‌حضرت گرد آمدند و همچون جبهه‌اى واحد بر كفار يورش بردند و صفوف آنان را درهم شكستند.