هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٢٣ - امامت و علم پيامبران

حديث آمده است:

«العلم نور يقذفه اللَّه فى قلب من يشاء» [١].

به نظر مى‌رسد كه برخى از مردم در وجود چنين علمى نزد پيامبران و امامان و گروهى از فقهاى امّت ترديد مى‌كنند و بدين سخنان خداوند استناد مى‌جويند كه:

وَعِندَهُ مَفَاتِحُ الْغَيْبِ لَايَعْلَمُهَا إِلَّا هُوَ [٢].

«وكليدهاى غيب پيش او (خدا) است كه كسى جز او از آنها آگاهى ندارد.»

و: قُل لَّا يَعْلَمُ مَن فِي السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ الْغَيْبَ إِلَّا اللَّهُ‌ [٣].

«بگو در آسمانها و زمين، هيچ كس جز خداوند غيب نمى‌داند.»

در حقيقت اگر مقصود اينان آن باشد كه انسان به عنوان انسان نمى‌تواند بر غيب آگاهى يابد، بى ترديد حق به جانب ايشان است، امّا اگر آنان بخواهند بگويند كه خداوند نمى‌تواند به برخى از انسانها، غيب را بياموزد پاسخ خواهيم داد كه:

چنين نيست بلكه خداوند بر انجام اين كار تواناست. مگر هر يك از ما تا اندازه‌اى به آينده علم نداريم. به عنوان مثال مگر ما نمى‌دانيم كه روزى خواهيم مرد و يا مگر نمى‌دانيم كه قيامت بر پا خواهد شد و خداوند مردگان را بر خواهد انگيخت و خورشيد فردا طلوع خواهد كرد و امروز نيز بالاخره در پس كوههاى مغرب فرو مى‌رود؟ اين معارف و دهها دانش ديگر مربوط به آينده، بيش از نيمى از اطلاعات ما را تشكيل مى‌دهند و پايه علم و هدف اساسى علم مى‌باشند.