هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٥١ - رهبرى و رهبران الهى

بِالْغَيْبِ إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ [١].

«ما پيامبران خود را به دلايل ومعجزات فرستاديم وبا ايشان كتاب و ميزان (عدل) نازل كرديم تا مردم براستى و دادگرى، قيام كنند وآهن را فرود فرستاديم كه در آن قدرتى بسيار و سودهايى براى مردمان است تا خداوند بداند كه چه كس او و رسولانش را با ايمان قلبى ياورى خواهد كرد كه خداوند بس نيرومند و عزيز است.»

امام سجّاد وارث پيامبران‌

از آنجا كه امام زين العابدين عليه السلام، رسالت پيامبران را از جدش محمّد مصطفى صلى الله عليه و آله به ارث برده است، مى‌توان گفت كه مهم‌ترين و اوّلين فلسفه امامت ايشان همان فلسفه رسالت انبيا پس از دعوت مردم به خدا، يعنى آزمايش مردم بوده است و ديگر اهداف متعالى رسالت همچون برقرارى عدل و داد و يارى مظلومان، در راستاى همين حكمت جاى دارند.

براى ديگر ائمه عليهم السلام شرايط تحقّق اهداف پيش بينى شده بويژه هدف سياسى فراهم شد. همان گونه كه اميرمؤمنان دو بار با قريش جنگيد، يك بار در زمان رسول خدا صلى الله عليه و آله وتحت رهبرى آن‌حضرت و بار ديگر در زير پرچم رسالت ودر زمان امامت خود، و در كنار ياران برگزيده پيامبر.

امام حسن نيز با معاويه به رويارويى برخاست وبه خاطر مصلحت مسلمانان دست از جنگ برداشت. امام حسين هم نخست با تمسك به روشهاى صلح جويانه با معاويه رو به رو شد، سپس در برابر فرزند نا بكارش يزيد، دست به شمشير برد تا آنكه مظلومانه به شهادت رسيد.

ديگر ائمه نيز هر يك به طور غير مستقيم و با به كارگيرى روشهاى گوناگون‌