هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٤٧ - رهبرى و رهبران الهى

اين چنين وحى مردم را به تسليم در برابر پيامبران و اوصيا آنان فرمان مى‌دهد و براى پيروى از آنها پاداشى بزرگ در نظر مى‌گيرد. در حديثى از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده است كه فرمود:

«محكم ترين بندهاى ايمان عبارتند از: محبّت و دشمنى در راه خدا و دوستى با دوستان خدا و دشمنى با دشمنان خدا». [١]

از امام زين العابدين عليه السلام نيز روايت شده است كه فرمود:

«هر كه ما را نه از براى دنيا دوست بدارد از ما بهره‌اش را مى‌گيرد و هر كه با دشمن ما دشمنى كند، نه به خاطر عداوت شخصى‌اى كه خود با او دارد، روز رستاخيز با محمّد و ابراهيم و على به پيشگاه خداوند در آيد». [٢]

همان گونه كه انسان با ولايت مى‌تواند ريشه‌هاى تكبر و ادعاى الوهيّت را در درون خود بخشكاند مى‌تواند با آن به جنگ طمع و شهوتهاى دنيوى برود. زيرا كسى كه از اولياى خدا فرمان مى‌برد، زورمداران و زراندوزان با وسايل گوناگون، همچون تبليغات منفى، فشار اقتصادى، شكنجه بدنى و حتّى تبعيد و قتل به رويارويى و ستيز با وى بر مى‌خيزند.

از آنجا كه ولايت، آزمونى بزرگ براى انسانهاست، شرط قبولى اعمال نيز قرار داده شده است. زيرا هدف طاعتهاى ديگر، رام و خوار كردن روح فرعون مآب و ستمگر انسانى است. تا آن را براى اطاعت از خداآماده كند. اين روح بايد براى اطاعت از پروردگارش رام شود و از طريق بندگى خدا از آلودگيهاى كبر، شرك و شك، پاك و پاكيزه گردد. اين هدف با ولايت، كاملًا تحقّق مى‌يابد. زيرا، فروتنى بشر در برابر بشرى همانند و همنوع خود كه از سوى خداوند