هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٩٦ - مولود خجسته

حسين عليه السلام) و نيز پدر و مادر وى كه آنان هم از دست پروردگان پيامبر بوده‌اند به گمان و ترديد افتاد؟

آيا نبايد به اين سخن خداوند در قرآن قانع شد كه فرموده است:

بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَا يَبْغِيَانِ* فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ* يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُ‌ [١]؛ «اوست كه دو دريا را به هم آميخت و ميان آن دو دريا برزخ و فاصله‌اى است كه تجاوز به حدود يكديگر نمى‌كنند. الا اى جن و انس كدامين نعمتهاى خدايتان را انكار مى‌كنيد. از آن دو دريا، لؤلؤ و مرجان بيرون آيد.»

مقصود از دو دريا، يكى درياى نبوّت است كه منبع آن از جانب پيامبر صلى الله عليه و آله، حضرت فاطمه زهرا عليها السلام مى‌باشد و ديگرى درياى وصايت است كه از طرف على عليه السلام نشأت مى‌گيرد. اين دو دريا چون با يكديگر در آميزند، بديهى است كه لؤلؤ (حسن) و مرجان (حسين) از آن بيرون خواهند آمد.

اين وراثت پاكتر و برتر از آن چيزى است كه تصور مى‌شود هيچ گاه نمى‌توان آن را از تربيت جدا دانست. تربيت امام حسين با تربيت ديگر مردمان تفاوت بسيار داشت.

شخص پيامبر صلى الله عليه و آله نسبت به تربيت امام حسين اهتمام جدى نشان مى‌داد و مستقيماً در اين مهم عمل مى‌كرد.

براى نشان دادن ميزان توجّه پيامبر اكرم نسبت به تربيت سيّدالشّهداء مى‌توان به دو حديث زير استناد كرد. اين احاديث بر اين تأكيد مى‌كنند كه امام حسين تنها پرورده على و فاطمه عليهما السلام نبود بلكه علاوه بر تربيت آن دو زير نظر پيامبر صلى الله عليه و آله هم پرورش مى يافت.

١- از يعلى عامرى نقل شده است كه رسول خدا براى رفتن به ميهمانى بيرون آمد.

ناگهان با حسين رو به رو شد كه با كودكان سر گرم بازى بود، حسين با ديدن پيامبر به استقبال آن‌حضرت آمد ... آنگاه پيامبر دستانش را دراز كرد امّا