هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٩١ - مولود خجسته

موج عناد و مخالفت دشمنان در آينده به نقطه جوش خود خواهد رسيد، وصف يارى دهندگان حق و باطل در روزگار امام حسين همين كودك شير خواره‌اى كه اكنون ديده بر جمال پاك پيامبر دوخته و بر دستان مبارك او در حال جنب و جوش است، از هم جدا خواهد شد.

پيامبر نيز به‌آينده‌اى دور مى‌نگرد و در انديشه‌هاى خود غوطه مى‌خورد. دگر بار نگاهى به اين كودك خجسته شير خواره مى‌افكند. گاه شادمانى او را در خود فرو مى‌گيرد و زمانى حزن و اندوه در دلش راه مى‌يابد. او مدتى را در اين حالت به سرمى‌برد تاآنكه قطرات‌اشك‌از چشمان‌درخشان و پر مهرش باريدن مى‌گيرد.

شگفتا!! پيامبر صلى الله عليه و آله با آن همه دليرى و شجاعت مى‌گريد!! حال آنكه او همان كسى است كه على بن ابى طالب عليه السلام شجاع ترين و دلاورترين مرد قريش در دشوارترين و بحرانى ترين شرايط بدو پناه مى‌برد. كسى كه به قول امام على در ميدان جنگ از ديگران به دشمن نزديكتر بود و سختى نبرد هيچ گاه در عزم و اراده پولادينش خللى وارد نمى‌كرد. امّا او اينك در ميان زنانى كه در مراسم تولد اين كودك گرد آمده‌اند، مى‌گريد!!

اسماء خدمتكار اهل بيت مى‌گويد از آن‌حضرت پرسيدم: پدر و مادرم به فدايت چرا مى‌گريى؟!

پيامبر خدا پاسخ مى‌دهد:

بر اين فرزندم مى‌گريم.

گفتم: او همين ساعت به دنيا آمد اى رسول خدا؟!

فرمود: مردمان سركش پس از من او را خواهند كشت. خداوند آنان را از شفاعت من بى‌بهره كند. [١]