هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٦٣ - على عليه السلام و دوران امامت

همچنين امام فرمود:

«در آن روز خداوند جزاى حق آنان را بدهد و آنان مى دانند كه خداوند حق و آشكار كننده است. اى طلحه! آيا تو خون عثمان را مطالبه مى كنى؟ خداوند كشندگان عثمان را لعنت كند. طلحه تو همسر رسول خدا را براى جنگ بيرون آورده اى در حالى كه همسر خويش را در خانه بگذاشته‌اى! آيا مگر تو با من بيعت نكردى؟!» [١]

آنگاه امام برخى از مواضع زبير را در ركاب رسول خدا به ياد او آورد. زبير از ميدان جنگ دورى گرفت. چون زبير راه مدينه را در پيش گرفت «ابن جربوز» به تعقيب وى پرداخت و او را كشت و شمشير او را براى امام آورد.

على عليه السلام شمشير زبير را گرفت و آن را در دست چرخاند و فرمود:

«چه دشواريها كه با اين شمشير از پيش روى رسول خدا برداشته شد».

ابن جربوز گفت: اى امير مؤمنان جايزه من در قبال اين كار چيست؟ آن‌حضرت فرمود از رسول خدا شنيدم كه مى فرمود:

«كشنده فرزند صفيه (زبير) را به آتش نويد بخش».

سالها بعد همين ابن جربوز همراه با خوارج نهروان به روياروئى امام آمد و در همان نبرد به قتل رسيد. [٢]

از خواندن برگهاى تاريخ در مى‌يابيم كه زبير و طلحه و عايشه هر يك در حركت خود ترديد داشتند و هر كدام از آنها بارها تصميم گرفتند از اين جنگ منصرف شوند. امّا دستى پنهان، هر بار عزم آنان را تجديد مى كرد و از نو آنان را به قلب فتنه سوق مى داد!